Uzun illərdir tanıyıram onu.
Moskvada doğulub, böyüyüb. Varlı
ailənin ipə-sapa yatmaz qızı. Son
moda ilə geyinən, maşını, ayrıca pul
hesabı, özü kimi “papanın gül
balaları” olan dostları.
Təəssüf ki, xarakteri zəif idi, külək
hansı tərəfə əsirdisə, o da ora
əyilirdi. Hər şeyi vardı, pulu, varı,
dövləti, bircə xarakteri yox idi. Amma
bir gün sanki qasırğa gəldi. Onun
bütün həyatını dəyişdirdi, atası
Moskvada müflis oldu. Səhmdarı
olduğu “MMM” dəyər itirməyə
başladı, sexləri bağlandı. Bakıya
köçdülər. Olan maddi ehtiyatlarını da
əvvəlki səviyyədə yaşamaq iddiası
üzündən havaya sovurdular.
Yaşamları hər gün bir az geriyə getdi,
imkansızlıq, kasıbçılıq, aclıqla da
tanış oldular. Və bir gün... Atası
infarktdan keçindi. Ərköyün qızların
və sözün əsl mənasında “harınlamış”
həyat yoldaşının kaprizlərinə dözə
bilmədi. O vaxtdan mən də
görməmişdim Sevili.
Atasının yasında hamını acılayıb
qovmuşdu. O üzdən hər kəs
küsmüşdü, üz çevirmişdi ondan. Bu
yaxınlarda qohumlardan birinin yas
mərasimində üz-üzə gəldik. Sözün
əsl mənasında, üz-üzə gəldik, çünki
üzünü görməsəydim tanımazdım.
Başdan-ayağa qədər uzanan qara
çadrada idi. Üzünə atmalı olduğu
qara vual arxaya doğru atılmışdı (hər
halda qadın məclisi idi ona görə).
Bədən quruluşu arıq, uzun
olduğundan bu qara çadra ona
qorxunc bir görkəm vermişdi.
Bədənimdən bir ürpənti keçdi.
Bənizi bəmbəyaz idi. Gözlərinin altı
illərlə yuxusuz keçən gecələrin
ağırlığını daşıyırdı sanki. Əlimdən
tutub kənara çəkdi. “Zakonu” o yeri-
göyü titrədən qızdan bir şey
qalmamışdı. Hal-əhval tutduq.
Söhbət əsnasında öyrəndim ki, bir ilə
yaxındır “dinə-imana” gəlib. Çox
imkansız, ağır günlər keçiriblər anası
ilə. Sonra bir qadın onlara Məşhədə
getməyi təklif edib. Həmin qadın
ildə iki-üç dəfə belə səfərlər təşkil
edirmiş. İndi Sevil də ailə üzvləri ilə
bu səfərlərdə iştirak edir, Quran
oxumağı öyrənməyə gedir, bu
səfərlərə qadın cəlb olunmasına
kömək edir. Ofisləri “Nizami”
metrosunun