yaxınlığında yerləşir.
Heç bir yerdə işləməsə də, “bacı”lar
kömək edir, pis dolanmırlar.
Mən yenicə özümə gəlməyə
başlamışdım ki, Sevilin anası, kiçik
bacısı və onun 3 yaşlı oğlu da
gəldilər. İkisi də qara çadralarda idi.
Uşağın isə başına yaşıl rəngdə
üstünə ərəb əlifbasında yazılar
yazılmış bez bağlamışdırlar. Türklər
demişkən, “qara nəvalə” kimi idilər.
İçim sıxıldı. “Mənə müsahibə
verərsən”, - deyə soruşdum. “Onsuz
da danışırıq da”, - deyə gülümsədi...
“Sənə dolanışıqda kömək etməyin
əvəzi budurmu, hamınızın başının
bağlanması, namaz qılmağınızmı?”
“Bilirsən, Aynur, mənə bunu heç kim
deməyib, amma düşdüyün mühitdə
baş çıxarmaq üçün ona uymalısan.
Yoxsa səni sıralarına qəbul etməzlər.
Bir də mən indi başa düşürəm ki,
qadın qara qarğadan bir az fərqlənsə
bəsdir. Çünki kişilərin nəfsi də
qadınlar üçün günahdır”.
Heç nə demədim. İçimdə bir hayqırtı,
bir etiraz vardı: mənim dinim bu
qədər qara, bu qədər sıxıcı ola
bilməzdi. Bu Tanrının işi deyildi..
İnsan işi idi.. Bəlkə də