Heyatın ironiyası
Mayakovski intihar etmemişden az evvel yazmışdı: “Bağışlayın meni, bilirem bu yaxşı iş deyil (heç kese meslehet görmürem), amma bundan başqa çıxış yolum yoxdu”.
Halbuki iller önce Yesenin intihar edende Mayakovski onun ölümüne yazdığı ağı beleydi:

Ölmek dünyada en asan işdi, çetini yaşamaqdır.
Heyatın ironiyası... Qeribedir deyilmi?

lll

Sokratın mehkemesinde 501 andlı hakim iştirak etmişdi. Onlardan 280-i Sokratın öldürülmesine, 221-i ise sağ qalmasına ses vermişdi. Sokratın illerle boğazını gere-gere telebelerine heç bir temennasız öyretdiyi “demokratiya dersleri”nin acı neticesi bu idi.
Sokrat unutmuşdu ki, vicdansız adamlar var, onlar demokratiyanın keşiyinde de öz vicdansızlıqları ile dururlar. Sokratın ölüm hökmüne mehkum edilmesi, eslinde, “yaxşı oldu”, bununla da demokratiyadakı ses çoxluğunun esl mahiyyeti açıldı. Hem de Sokrat esl taleyini yaşamış oldu – insan mübarize apardığı nesnenin qurbanına çevrilir.

lll

Yunan mifologiyasında “mifoloji quş” var, ac olanda bedeni qızır ve ayağını dimdikleyib yemeye başlayır ve yavaş-yavaş ayağından üzüyuxarı özünü yeyir. Axırda üreyine dimdik çalır ve ölür. Amma bilmir ki, özü-özünü öldürdü (yedi). Bezen biz insanlar da hisse qapılıb özümüzü yeyirik, bitiririk, mehv edirik.
Heyat ele qurulub ki, bütün situasiyalarda Gertsenin o meşum ve müdhiş sualı açıq qalır: “Kimdir müqessir? Kimdir günahkar?”
Doğurdan da, günahkar kimdir? Sen? Men? Siz? Biz? Tale? Dünya? Bilmirsen... Bilmirsen, bilmirler, bilmirik.
– Bes o quşu kim öldürdü?

– ...

lll

Taras Şevçenkonun şeirler kitabını oxuyuram, 170-ci sehifede sevdiyi qadına yazdığı unudulmaz “Men neyleyim bes?” adlı sevgi şeiri var, 171-ci sehifede ise hemin qıza yazdığı “Qarğış” şeiri var.
Qeribedir: vereqin bir terefinde sevdiyi qıza terif ve ehtiramını eyan edir, diger terefinde nifret ve qarğışını. Şeirlerin yazılma tarixindese 3 gün ferq var. İnsan üç güne (lap ele üç aya) bu derecede deyişe bilermi? Yeni yaxşıyla

[1] 2 3 ... 6 >>