pis, ağ ilə qara bu qədərmi yaxındır.
Koelyo ciddidir, yoxsa biz?
Hərdən Paulo Koelyonun yüngül ədəbiyyatın “istehsalçısı” kimi göstərənləri görəndə gülürəm. O mənada ki, bu adam hər nə yazırsa, ora ciddilikdən bir misqal da olsa nəsə əlavə edir və bizim öz “ağır ciddiyyət”i ilə seçilən sovet ədəbiyyatının bir çox nümunələrində Koelyonun o incə məqamlarından tapmaq heç də asan başa gəlmir”. Hər halda, onun yazıçı kimi bir “ayağı” da ciddi ədəbiyyatın yanındadır. O, əlini bazar tərəfə açsa da, qələmi həm də ciddi ədəbiyyat tərəfdədir. Haqqında danışdığım ciddiyyət barədə bir neçə misal:

lll

Paulo Koelyonun “Şeytan və Senyorita Prim” romanında belə bir məqam var: Leonardo “Məxfi axşam” əsərini çəkəndə xeyri İsa, şəri İblis surətində çəkməliydi. O, xorda oxuyan nurani bir oğlan tapır və İsanın şəklini çəkir. Amma bircə əcaib adam tapmır ki, iblisin şəklini çəksin. İllər keçir. Kilsədən əsərin təhvil verilməsi üçün Leonardonu tələsdirirlər. O yol gedərkən kanalizasiyaya düşmüş bir adam tapır və onu kilsəyə gətizdirib iblisin surətini çəkməyə başlayır. Birdən həmin adam oyanır və deyir:
“– Mən artıq bu şəkli görmüşəm!
– Nə vaxt? – Leonardo heyrətlə soruşur.
– Üç il bundan qabaq, hələ hər şeyimi itirməmiş. Həmin vaxt mən xorda oxuyurdum və həyatım arzularla dolu idi, hansısa rəssam mənim sifətimə baxaraq İsanın şəklini çəkirdi”.
Yəni, bəzən xeyirlə şərin bir üzü olur...

lll

Koelyonun “Rio-Pedra sahilində oturdum və ağladım” əsərindən bir məqama baxaq: “Bir neçə dəqiqədən sonra keşiş də çətinliklə nəfəs ala-ala gəlib çatdı:
– Ətrafdakı bu dağları görürsən? – o soruşdu. – Onlara dua eləmək lazım deyil, zira onların özləri Tanrı duasıdırlar, çünki dünyada öz yerlərini tapıblar və onun üzərində dayanıblar. İnsan ilk dəfə ildırımın səsini eşidəndə göyə baxıb, bütün bunları kimin yaratdığını soruşana qədər də onlar burda dayanmışdılar. Biz doğuluruq, əzab çəkirik, ölürük, onlarsa sarsılmadan dayanırlar”.
Öz yerində dayanmış, qüdrətli adamlar