Növbə şairə gəlib çatır. Şair deyir: “Bizimlə gözəllikdən danış”. Şəksiz ki, bu cümlə ilə və istəklə şairin dünya üçün təyinatı bəlli olur. O heç bir peşə haqda soruşmur, çünki peşə dünyəvi məsələdir və peşə barədə biliklər insana dünyadan nəsə qoparmağa, qazanmağa kömək edir. Şairin təvəqqesi isə gözəllikdir, özü də peyğəmbərin önündə belə... C.Xəlilin bu tapıntısına bir şey demək olar: “sadəcə şedevr...”
Şairlər – “yalançılar”
“Oğlum, şeirlərin ən yaxşıları onların ən yalançılarıdır”.Nizami Gəncəvi
“Aldanma ki, şair sözü, əlbəttə, yalandır”Füzuli
Şairlər olmasaydı, dünya bu qədər gözəl və bu qədər “yalan” olmayacaqdı. Yaxşı ki...
Sözlər dünyanı xilas edə bilməyəndən başladı şair çarəsizliyi – şeir yazmaq.
Dünyada bəlkə də gözlərindən başqa gözəl heç nəyi “olmayan” qızın gözlərinə “günəş” dedilər. Bəyəm pis iş gördülər?! Neylədilər ki... O qızın gözləri böyüdü o sözdən, amma günəş kiçilmədi. Şair sözlərindən kim ziyan görüb ki?
İçdilər, tənhalıqlarını suya qərq elədilər... Şeir yazdılar...
Servantes demiş: “Şeir tənhalığın dostudur”.
Böyüdülər, uşaq kimi ağlaya bildilər amma.
Hamının “hər nə varsa” eşqiylə döyüşdüyü vaxtda, bir misranın uğuruyla xoşbəxt olub dünyayı unutduqları da oldu. Sizcə, nəfsi bundan daha yaxşı yenmək olarmı?
Dünyanı olduğu boyda görə bilmədilər, sevib “böyütdülər”, hirslənib “kiçiltdilə”r. Amma söz dünyanın ölçülərindən çıxmadı.
Bütün ömrü boyu maddiliklərlə hesablaşan Kant ömrünün sonunda belə nəticəyi gəlmişdi: “Şeir sənətlərin ən gözəlidir”.
Şair ömrü boyu təcrübələnməyəcək uşaqdır. Şair oyunu uduzmaqçün oynayır, udursa siyasətçidi, deməli.
Aristotel deyirdi ki, hər aşiq şairdir. Dünyada eşq qaldıqca şairlər – şeirlər bizə lazımdır.
Şairlər hər şeyin “sənsizlik” dərdini çəkə bilənlərdir.
Şeir “ağılsızlıqdır”, ən çox İslamdan əvvəl cahiliyyə dönəmində sevilib.
Şair sözləri “hədərdir”, Qurani-Kərimdə sözlərin həqiqi olmasını vurğulamaq üçün belə buyrulur: “Bunlar şair sözləri deyil”.
Şair bütün ömrünü boşluğa söykəyib