b yaşaya bilir. Vaqif Bayatlı Odər kimi başını qaldırıb göyə baxır və zənn edir ki, göy üzündə yeriyir.
Şairlər qızı sevib Allahı “unutdular”, Allahı sevib dünyanı. Unutdular...
Poloni Hamletdən soruşanda ki, kitabda nə yazılıb, aldığı cavab sərt oldu: “Böhtanlar”. Sözlərin yalan üzü də var...
Şairlər barədə dində – Qurani-Kərimdə nə buyrulur: Əş-Şüəra: (Müşrik və kafir) şairlərə gəlincə onlara ancaq azğınlar uyar (224). Məgər görmürsünüz ki, onların hər biri vadidə sərgərdan gəzib dolaşırlar? (Hər tərəfə meyl edir, birini yalandan mədh, digərini isə əbəs yerə həcv edirlər!) (225). Əl-Haqqə: Bu (Quran) çox möhtərəm bir elçinin (Cəbrailin, yaxud Muhəmməd aleyhissəlamın Allahın ona nazil etdiyi) sözdür (40). O şair sözü deyildir. Yasin 69: Biz ona (Muhəmməd əleyhissəllama) şeir öyrətmədik və bu ona heç yaraşmaz da (lazım da deyil). Ət-TUR: Yoxsa onlar (sənin barəndə) deyir: “O şairdir... (30). – Şərhsiz...
Pencəyini şəraba dəyişə, son qəpiyin dilənçiyə, gözlərinin işığını kitablara ancaq şair verə bilər.
Dürlü ölüm yaşadılar, asıldılar, suda boğduruldular, orucun yediyinə görə öldürüldülər... Bütün günahları – bütün “yalan”ları şeir yazmaqdan ibarət idi.
Narahat idilər, qadınmı, yox o deyil, uşaqmı, yox o da deyil, pulmu, işmi, yox onlar da deyil, hə, bəs nə istəyirdilər? Asılmaq, oğurlanmaq, şəhid olmaq, içmək, ağlamaq istəyirdilər, nəsə başqa bu dünyada olmayan bir şey istəyirdilər. İstədiklərinin adı yox idi. O adın döyüntüsüylə şeir yazırdılar.
Ağla gəlməyən həyatı da, ölümü də onlar yaşadılar: Hansını deyəsən...
İstanbulu dəli kimi sevən Orxan Vəli həmin şəhərdə bələdiyyə idarəsinin açdığı çuxura düşüb beyin qanamasından öldü.
Balzak ziyadə qəhvədən boğuldu.
Tolstoy qatar stansiyasında donub öldü.
Vircinia Vulf ciblərini daşla doldurub özünü çaya atdı.
Kolunbiyalı yazar Andres Caicedo kişi kimi sözünün üstündə də durdu; həmişə deyərmiş: “25 yaşından artıq yaşamağa dəyməz”.
Amerika şairi Sylvia Plath, başını soyuducuya soxub donub öldü.
Tennessee