pis, ağ ile qara bu qedermi yaxındır.
Koelyo ciddidir, yoxsa biz?
Herden Paulo Koelyonun yüngül edebiyyatın “istehsalçısı” kimi gösterenleri görende gülürem. O menada ki, bu adam her ne yazırsa, ora ciddilikden bir misqal da olsa nese elave edir ve bizim öz “ağır ciddiyyet”i ile seçilen sovet edebiyyatının bir çox nümunelerinde Koelyonun o ince meqamlarından tapmaq heç de asan başa gelmir”. Her halda, onun yazıçı kimi bir “ayağı” da ciddi edebiyyatın yanındadır. O, elini bazar terefe açsa da, qelemi hem de ciddi edebiyyat terefdedir. Haqqında danışdığım ciddiyyet barede bir neçe misal:

lll

Paulo Koelyonun “Şeytan ve Senyorita Prim” romanında bele bir meqam var: Leonardo “Mexfi axşam” eserini çekende xeyri İsa, şeri İblis suretinde çekmeliydi. O, xorda oxuyan nurani bir oğlan tapır ve İsanın şeklini çekir. Amma birce ecaib adam tapmır ki, iblisin şeklini çeksin. İller keçir. Kilseden eserin tehvil verilmesi üçün Leonardonu telesdirirler. O yol gederken kanalizasiyaya düşmüş bir adam tapır ve onu kilseye getizdirib iblisin suretini çekmeye başlayır. Birden hemin adam oyanır ve deyir:
“– Men artıq bu şekli görmüşem!
– Ne vaxt? – Leonardo heyretle soruşur.
– Üç il bundan qabaq, hele her şeyimi itirmemiş. Hemin vaxt men xorda oxuyurdum ve heyatım arzularla dolu idi, hansısa ressam menim sifetime baxaraq İsanın şeklini çekirdi”.
Yeni, bezen xeyirle şerin bir üzü olur...

lll

Koelyonun “Rio-Pedra sahilinde oturdum ve ağladım” eserinden bir meqama baxaq: “Bir neçe deqiqeden sonra keşiş de çetinlikle nefes ala-ala gelib çatdı:
– Etrafdakı bu dağları görürsen? – o soruşdu. – Onlara dua elemek lazım deyil, zira onların özleri Tanrı duasıdırlar, çünki dünyada öz yerlerini tapıblar ve onun üzerinde dayanıblar. İnsan ilk defe ildırımın sesini eşidende göye baxıb, bütün bunları kimin yaratdığını soruşana qeder de onlar burda dayanmışdılar. Biz doğuluruq, ezab çekirik, ölürük, onlarsa sarsılmadan dayanırlar”.
Öz yerinde dayanmış, qüdretli adamlar

<< 1 [2] 3 4 ... 6 >>