şaire gelib çatır. Şair deyir: “Bizimle gözellikden danış”. Şeksiz ki, bu cümle ile ve istekle şairin dünya üçün teyinatı belli olur. O heç bir peşe haqda soruşmur, çünki peşe dünyevi meseledir ve peşe barede bilikler insana dünyadan nese qoparmağa, qazanmağa kömek edir. Şairin teveqqesi ise gözellikdir, özü de peyğemberin önünde bele... C.Xelilin bu tapıntısına bir şey demek olar: “sadece şedevr...”
Şairler – “yalançılar”
“Oğlum, şeirlerin en yaxşıları onların en yalançılarıdır”.Nizami Gencevi
“Aldanma ki, şair sözü, elbette, yalandır”Füzuli
Şairler olmasaydı, dünya bu qeder gözel ve bu qeder “yalan” olmayacaqdı. Yaxşı ki...
Sözler dünyanı xilas ede bilmeyenden başladı şair çaresizliyi – şeir yazmaq.
Dünyada belke de gözlerinden başqa gözel heç neyi “olmayan” qızın gözlerine “güneş” dediler. Beyem pis iş gördüler?! Neylediler ki... O qızın gözleri böyüdü o sözden, amma güneş kiçilmedi. Şair sözlerinden kim ziyan görüb ki?
İçdiler, tenhalıqlarını suya qerq elediler... Şeir yazdılar...
Servantes demiş: “Şeir tenhalığın dostudur”.
Böyüdüler, uşaq kimi ağlaya bildiler amma.
Hamının “her ne varsa” eşqiyle döyüşdüyü vaxtda, bir misranın uğuruyla xoşbext olub dünyayı unutduqları da oldu. Sizce, nefsi bundan daha yaxşı yenmek olarmı?
Dünyanı olduğu boyda göre bilmediler, sevib “böyütdüler”, hirslenib “kiçiltdile”r. Amma söz dünyanın ölçülerinden çıxmadı.
Bütün ömrü boyu maddiliklerle hesablaşan Kant ömrünün sonunda bele neticeyi gelmişdi: “Şeir senetlerin en gözelidir”.
Şair ömrü boyu tecrübelenmeyecek uşaqdır. Şair oyunu uduzmaqçün oynayır, udursa siyasetçidi, demeli.
Aristotel deyirdi ki, her aşiq şairdir. Dünyada eşq qaldıqca şairler – şeirler bize lazımdır.
Şairler her şeyin “sensizlik” derdini çeke bilenlerdir.
Şeir “ağılsızlıqdır”, en çox İslamdan evvel cahiliyye döneminde sevilib.
Şair sözleri “hederdir”, Qurani-Kerimde sözlerin heqiqi olmasını vurğulamaq üçün bele buyrulur: “Bunlar şair sözleri deyil”.
Şair bütün ömrünü boşluğa söykeyib yaşaya

<< 1 2 3 [4] 5 6 >>