Hüznlü sevgi Genc bir qız ağır
bir xesteliyin pencesinde son
günlerini yaşayırdı. Yaralı
qelbi artıq bu dünyada döze
bilmirdi. Qızın çox varlı olan
ailesi bütün qezetlere qızın
qelbin sağaldacaq adamı
tapmaq üçün elan vermişdi.
Qızı üçün canını qurban
verecek birini axtarırdılar.
Çünki qızın üreyini
deyişdirmek lazım idi. Genc
qızın xestexana otağında
heyatı günü-günden solurdu.
Yene xestexana otağında
yalnız idi. Gözü yaşlı, boynu
bükük ölümü gözleyirdi.
Gözlerini bağlayıb bu kiçik
otaqda yalnız göz yaşı
tökmekden yorulmuşdu.
Yene de engel ola bilmedi
bulaq kimi çağlayan
gözlerine. Sevgilisi düşdü
yadına, kasıb amma onu
ölünce seven sevgilisi. Her
gün eyni şeyleri fikirleşib,
keçmiş xatireleri bir film kimi
gözlerinin önüne getirirdi.
"Pulum yoxdur amma sene
vere bileceyim sevgi dolu bir
qelbim var" demişdi sevdiyi
oğlan. Genc qızda başqa bir
şey istemirdi. Sevgiye
möhtac olan biri, sevdiyinin
sevgisinden başqa ne istiye
bilerdiki. Amma olmamışdı,
dünyalar qeder bir-birilerini
seven sevgililerin arasına
pul, var dövlet girib onları
ayıra bilmişdi. Amma indi var
dövletin keçmediyi bir vaxt
gelmişdi. Ne menası vardı
artıq??? Bu son günlerinde,
sevdiyi oğlan yanında olsaydı
heç bu qeder ağlamazdı.
Ayrıldıqları günden indiye
qeder 5 il keçmişdi. Amma
her gün hesret çekmiş
üreyini kimseyle
bölmemişdi. Ele hemin vaxt
sevdiyini fikirleşdi. Göresen
neler etmişdi bu il
müddetinde sevdiyi oğlan...
Kim bilir belke de
evlenmişdir. Gözlerinden bir
damla yaş daha damladı
qurumuş dodaqlarına.
Ellerine baxdı. Bir zamanlar
ellerinin, sevdiyinin ellerini
tutduğunu xeyal edib her
gün saatlarca ellerine
baxardı. En çox saçlarının
tökülmeyi onu ağladırdı.
Çünki bir zamanlar o saçları
sevdiyi oğlan öpmüşdü. Her
gün gözlerinden bir damla
yaş axanda qelbine sanki bir
ox batırdı. Qelbi yene
sızlamağa başladı. Belke
sevdiyi yanında olsaydı qelbi
bu qeder yorulub, elvida
demezdi heyata. Qız artıq
ölümden

[1] 2 3 4 >>