Seher tezden yuxudan duranda saat 9:00 idi. Tetil günü olsaydı, yene gec sayılmazdı, amma heftenin bazar ertesi günü idi. El-üzü yumaq, seher yemeyini yemek, işe hazırlaşmaq haradasa bir saat vaxtını alacaqdı. Eybi yoxdur, onsuz da şirketin aparıcı işçilerinden sayılırdı. “Şirkete bu qeder xeyrim deyib, indi bir saat geciksem, dünya dağılmayacaq ki”, – deye fikirleşdi. “Ele bele de olmalıdır”, – dedi ve çaydan bir qurtum içerek elindeki qezeti oxumağa başladı.

Evden çıxanda saat artıq 10 olmuşdu. Maşınına eyleşerek yavaş-yavaş işin yolunu tutdu. Ele ilk yol qovşağında qırmızı işıq yandığı üçün işıqforda saxlamalı oldu. Bu anda maşına yaxınlaşan bir uşaq qabaq şüşeni silmeye başladı. Texminen 13-14 yaşlarında eyin-başı cır-cındır içinde olan bu uşaq bir tike çörek üçün belece yollara düşmüşdü. Eslinde “küçe işleri”ne bir çox yerde rast gelmek olar ve veziyyetin bele olmasında uşaqdan, onun valideynlerinden çox bütün cemiyyetin günahı var. Amma bu onu maraqlandırmırdı. Uşağın xidmetinden sakitce imtina etmek evezine ayağını qaza basaraq yoluna davam etdi. Pert olmuş yazıq uşağın maşının dalınca baxmaqdan ve içini çekmeden başqa çaresi qalmadı. O ise yolda süretle şütümekle beraber öz-özüne deyinirdi: “Adamın vaxtı ola, aşağı düşüb şille-tepiyin altına salasan belesini. Buna bax, hele bir pul da isteyir. Ne olsun temizlemisen, senden xahiş eden var idi?! Her iş görene pul vermeli deyilem ki?! Eceb eledim, ele bele de olmalı idi”.

Saat 11-de artıq iş yerinde idi. Yenice kresloya oturmaq isteyirdi ki, katibe içeri girerek evvelceden görüşü teyin olunmuş birisinin gelib yarım saatdan çox gözlediyini ve narazılığını bildirerek getdiyini dedi. Bir qeder fikre daldı. Doğrudan da, mühüm adam idi. Amma az sonra özüne toxtaq vererek gülümsemeye çalışdı: “Eşi, eybi yoxdur. Biz de adamıq da. O vacib adamdır, amma menim rahatlığım ondan da vacibdir. Artıq bu haqda düşünmürem. Bele de olmalı idi”.

Az sonra baş direktor zeng ederek gec gelmeyinin sebebini soruşdu.

[1] 2 3 >>