Xestelendiyini, gücle ayaq üste dayandığını, amma işin axsamaması üçün fedakarlıq edib geldiyini dedi. Direktor şefa dileyerek desteyi yerine qoyanda xettin bu başında o da rahat nefes aldı. Artıq yalanına uyğun hereket etmeli idi. Öz-özüne fikirleşdi: “Yaxşı yola verdim, amma artıq xeste roluna girmeliyem. Bir yalanla ne olacaq ki?! Neçe ildir, burada ter tökürem, bir gün de işe gec gelek de. Yaxşı eledim, bele de olmalı idi”.
İş vaxtı qurtarmamış xesteliyini behane getirerek, işden tez çıxdı. Eve bazarlıq etmek üçün heyetdeki dükana girdi. Satıcı keçen aydan qalmış borclarını hele de ödemediyini bildirdi. O ise qışqıraraq heç bir vereceyi olmadığını ve satıcının yalandan borc defterini doldurduğunu dedi. Dükandan çıxıb maşınına teref gederken ağlından bunları keçirirdi: “Bele xamlar olmasa, heç bilmirem, ayın axırına qeder nece keçinerdik. Hamı günde min dene hoqqadan çıxır. Düz danışmaq, düz elemek, qul haqqını yememek, haqq-edaleti qorumaq… ele bil hamısı mene qalıb. Lap eceb eleyib aldadıram, bacarırsan sen de ele. Bele olub, bundan sonra da ele bele olmalıdır”.
Qışın şaxtalı bir gününde qebiristanlıqda dörd-beş nefer üstü yenice torpaqla örtülmüş bir mezarın başına toplaşmışdılar. Dualarını tamamladıqdan sonra biri ellerini qızışdıra-qızışdıra: “Rehmetlik ölmek üçün vaxt tapıb da”, – dedi. O birisi elave etdi: “Heç sağlığında xeyrini görmemişik, deyirsen ölüsünden görek?!” Digeri onların sözünü yarıda kesdi: “Ölenin arxasınca deyinib, qeybet etmeyin. Yeqin ki, bu yaşda, bele havada heç özü de ölmek istemezdi. Amma ne edesen ki, ecelden qaçmaq olmur. Heyetdeki dükandan çox hirsli çıxıbmış. Tıxac yolda maşınına minmek isteyende arxadan gelen avtobusun altında qalıb. Allahın işine bax ki, onu vuran avtobus işlediyi şirkete mexsus imiş. Oğlum hadisenin birbaşa şahidi olub. Mekteb pulunu çıxartmaq üçün heftede bir-iki gün hemin yollarda maşınların şüşelerini silir”. Ağzını açmadan bayaqdan kişinin yanında dayanmış balaca oğlan yalnız başını yellemekle

<< 1 [2] 3 >>