Balaca qiz özünü bildiyi gündən bəri
anasından böyük bir şəfqət görmüş
və ondan eşitdiyi sözlərlə, yeddi
cuce ve sahzade nagilindan
sahzadenin daha gözəl olduğuna
inanmışdı. Ona görə, nur üzlü və
badam gözlü idi. Bir dənəcik balası
idi hər vaxt. Amma ibtidai məktəbə
başlayınca işlər dəyişdi. Yoldaşları,
onun heç də gözəl olmadığını, hətta
çirkin belə sayıldığını söyləməkdə
idi.
Kiçik qız, ilk əvvəllər onlara
inanmadı. Çünki hər kəs bir-birini
qısqanırdı. Amma bir neçə il içində
gerçəklərlə üzləşdi. Anasının bir
sahzadeye bənzətdiyi üzü, çiçək
xarabı bir dəriyə sahib idi. "Badam"
dediyi gözləri isə çəp idi. Bədəni də
bir sərvi xatırlatmırdı. Demək ki
anası onu aldatmış və illər ili
çəkinmədən yalan danışmışdı.
Gənc qızın ana sevgisi, qısa bir
müddət sonra nifrətə çevrildi.
Evlənmə çağına gəlmiş olmasına
baxmayaraq üzünə baxan yox idi.
Üstəlik də gözləri, bütün müalicələrə
baxmayaraq düzəlmirdi.
Gənc qız, həkimlərin gizlicə etdiyi
danışmalardan kor olacağını
anladığında dəliyə döndü və özünü
hələ uşaqlıq illərindəki ifadələrlə
sevən anasının bu yalanlarına dözə
bilməyib evi tərk etməyə qərar
verdi. Lakin anası, uzaq bir yerdə iş
tapdığını söyləyərək ondan əvvəl
davrandı. Və qazandığı pulları bir
qohumuna göndərib, qızına
baxmasını xahiş etdi.
Gənc qız bir müddət sonra görməz
oldu. Qaranlıq dünyasında tek idi. Bu
vaxt anasını heç maraqlanmırdı.
Yalançı idi anası, ölsə belə bir itkin
sayılmazdı.
Bir gün həkimlər, uyğun bir cüt göz
tapdıqlarını söyləyərək qızı
əməliyyat etdilər. Ancaq o, gözünü
açdığında yenə eyni üzü görməkdən
qorxurdu. Lakin kor olmaq çətin idi.
Heç olmasa kimsəyə yük olmazdı.
Gənc qız, əməliyyat sonunda
guzguye baxdığında, mohkem sesle
qışqırdı. Qarşısında bir dünya gözəli
vardı. Həqiqətən də möcüzə bir qız
idi gördüyü. üzündəki eybecerlik
tamamilə itmişdi. Çox kəmərli olan
burnu düzəlmiş, çömçə qulaqları
normala dönmüş və çöl otlarını
xatırladan saçları, dalğa dalğa
olmuşdu.
Gənc qız,