Məşhur bir universitetin gözəl
karyera əldə etmiş bir qrup
məzunu öz qoca professorlarını
ziyarət etməyə gəlirlər. Söhbət
zamanı növbə iş mövzusuna da
gəlib çatır. Məzunlar öz
professorlarına saysız
çətinliklərindən və həyat
problemlərindən gileylənirlər.
Professor öz qonaqlarına qəhvə
içməyi təklif edərək mətbəxə
gedir. Bir müddət sonra qoca
professor əlində müxtəlif
fincanlardan ibarət qəhvə dəsti
ilə otağa daxil olur. Bu fincanların
hər biri ayrılıqda çini, şüşə,
plastik və xrustaldan idilər və
bəziləri baha, bəziləri isə ucuz
qiymətə idi.
Məzunlar fincanları götürdükdən
sonra professor dedi:
— Fikir verin ki, siz ancaq gözəl və
baha olan fincanları
götürmüsünüz, sadə və ucuz
olanlar isə yerdə qalıb. Bu sizin
üçün normaldır – özünüz üçün ən
yaxşısını seçməyə çalışırsınız və
bu da sizin bütün problem və
stresslərinizin əsas mənbəyidir.
Anlamağa çalışın ki, fincan
özlüyündə qəhvəni daha dadlı
etmir. O sadəcə material olaraq
bahadır və bəzən bizim
içəcəyimiz şeyləri də gizlədir.
Əslində sizin istədiyiniz sadəcə
qəhvə idi, fincan deyil. Lakin siz
özünüzdən asılı olmayaraq ən
yaxşı və gözəl fincanları seçdiniz
və eyni zamanda digərlərinin də
hansı fincanları götürdüyünə də
fikir verdiniz.
İndi isə düşünün: həyat – bu
qəhvədir. İş, pul, vəzifə, cəmiyyət
isə fincandır. Bütün bunların
hamısı həyatı təşkil etmək üçün
yalnızca vasitələrdir. Sahib
olduğumuz fincan bizim
həyatımızın keyfiyyətini nə
müəyyən etmir, nə də
dəyişdirmir. Bəzən, yalnızca
fincana fikrimizi yönəldərək
qəhvənin dadından həzz almağı
unuduruq.
Daha çox xoşbəxt olan insanlar
ən gözəl şeylərə sahib olanlar
deyil, əksinə sahib olduqlarından
ən gözəl şəkildə istifadə etməyi
bacaranlardır!