bilmirəm e..
Qız: Adım Ilahə.
Oğlan: Hmm çox qəşəng adın var. Bəs niyə
gizlədirdin ki?
Qız: Gizlətmirdim e. Sadəcə nə bilim.... Deməmişdim. Bunada öz səbəblərim var.
Özüdə az deyil. Virtualda insanı tez tanımaq
olmur.
Oğlan: hə onu düz deyirsən. Elə həyatda da
insanlar çox maskalanırlar. Amma gec yada tez
hər kəs öz maskalarını itirir. Qız: hə canım.Maskalar sifətlər insanlar.
Oğlan: Qulaq as. Mənə şəklini göndərə
bilərsən? Sən mənə çox maraqlı gəlirsən.
Sadəcə səni görmək istəyirəm.
Qız: Hmm yaxşı bilmirəm niyə. Amma mən
sənə inanıram.ok qəbul elə. Fayl qəbul olundu. Shabranli faylı açdı və şəkilə
klik etdi. Şəkil açıldı və budur... Onun 1 neçə
müddətdir sevdiyi o qonşu qızının şəkli idi. O
heyrət içində donub qalmışdı. Heçnə edə
bilmirdi. Nə danışa nə yaza. Nəsə etməyə
çalışmırdı da. O sadəcə indicə öyrəndiyi həqiqətdən şoka düşmüşdü.
Qız: hmm Shabranli? Sən ordasan?
Shabranli isə hələ şokdan yeni-yeni özünə
gəlmişdi. O gözlərini şəkildən ayıra bilmirdi. Sarı
qəhvəyi saçlar yaşıl parıldayan gözlər nazik
dodaqlar enli kirpiklər. Shabranli: Hə burdayam.
Nədənsə yalan danışdı.
Shabranli: Çayı üstümə dağıtmışdım.köynəyimi
dəyişirdim.Sən sən çox gözəlsən.
Qız: e yaxşı yalan demə. Nəyim gözəldir? indi
sən göndər öz şəklini. Shabranli susdu. Biraz fikirləşdi. Düzdür, o
qonşusu Shabranliya heç fikir verməmişdi.
Amma əgər görübsə tanıyırsa üzdən Shabranli
nədənsə çəkindi və yenə də yalan dedi.
Shabranli: Mənim kompyüterim format olub e...
ona göre şəkillərim silinib. Başqa vaxtı söz verirəm göndərərəm.
Qız: hmm... ok. Shabranli nə vaxt olsa
göndərərsən. Bilirsən? Mən sənin şəklini
görməmişəm, amma sənə çox bağlanmışam...
Mənim həyatda heç kimim yoxdur. Ona görədə
burdakılarla yaxınam. Amma axır vaxtlar ancaq sənsən. Nədənsə səni çox istəməyə
başlamışam.
Shabranli: hmm bilmirəm nə deyim zaman Eliya.
Mən sənə indi heç bir söz deyə bilmərəm.
Çünki indi başım ağrayır.
Qız: Yaxşı, Shabranli mən çıxım gedim yatım. Sağol,