yoxsan burda... ey mən
darıxıram axı... Aydındır səndə belə etdin... Sən
də məni tərk etdin hamı kimi. Mən isə sənə
inanmışdım. Özümdən çox inanmışdım. Səndə
bu cəmiyyət tək əclaf çıxdın. Əclaf... nəisə daha səni narahat etməyəcəm. Bu gündən sonra
daha heç kimi narahat etməyəcəm. Nə də
kimsə məni. Mən daha bezmişəm. ƏLVİDA...
Gecə saat 04:50... 16 mərtəbəli binanın damı
güclü külək. Dizlərini qucaqlayıb damın ən
kənarında oturmuş Eliya... göz yaşlarında boğulan yam-yaşıl firuzə tək gözlər. Eliya indi
kimsəsiz uçurumun kənarındadır ki indi bircə
addım və o artiıq bu həyatla vidalaşa bilər.
Sonsuz dərəcədə nifrət bəslədiyi bu həyat.
İnsanları dövlətləri hökumətləri təbiətləri
vəhşi insanlar həm də çox vəhşi. Onunsa düşüncələrində indi ən son Shabranlinin nifrəti
dolaşır. Eliya ayağa durdu, addım atmaq istəyirdi.
Amma birdən sağda oturan bir oğlan gördü. O da
nədənsə ağlayırdı. Eliya ömrü boyu bir oğlanın
belə ağladığını görməmişdi. O özünü öldürmək
istəyirdi. Amma Eliyaya maraq və insanlıq hissi güc gəldi. O oğlana yaxınlaşdı.
Qız: ey..niyə ağlayırsan?
Oğlan: Mənim dostum ölüb…
Qız: Bəs necə olub? Nə olub ona?
Oğlan: O intihar elədi 3 gün əvvəl. Özünü bax
burdan mən dayandığım yerdən atdı. Mən isə ona kömək edə bilmədim. İstədim çox istədim
qoymayım bunu eləməyə. Amma çata
bilmədim. O quş tək sanki qanad vurub uçmaq
istəyirdi.
Eliya: Bəs axı niyə? Niyə intihar?
Eliyanın təəccübdən gözləri iriləmişdi. O dəhşət içində idi.
Oğlan: O bir qızı sevirdi. O qız da bu binadan idi.
15-ci mərtəbədə qalırdı və o qızla təsadüfən
internetdə tanış olmuşdu. Sadəcə sonda anladı
ki o qız heç vaxt onun olmayacaq. Shabranli
özünü öldürdü. 3 gün qabaq. Bax elə həmin bu yerdən. Mənəsə son I......onu qoru. Sevdiyi qızın
yaşaması onun son arzusu idi. Mənsə o qızı heç
tanımıram da. Dostumun son arzusunu da yerinə
yetirə bilməyəcəm. O bu sevginin mümkünsüz
olduğunu bilirdi və ona gorə də getdi. Əlvida
belə demədən. O sevdiyinin xoşbəxt olmasını