qanunları var.

Köhnə bir sovet filmi vardı: “Pələnglər” buz üzərində”. Orda əkiz bacısı arada qardaşının yerinə hokkey oynayırdı, heç kim də bunu bilmirdi. Sən də belə etmisən?

Yox, heç vaxt. Birincisi, qardaşım məndən üç yaş kiçikdi. İkincisi də ki, mənim həmişə uzun saçlarım olub və onları şlemin altından o dəqiqə görmək mümkündü.

Bəs bu ağırlıqda məşqlərə necə dözürdün? Çətin idi, yəqin..

- Hə, qaçmağa, tullanmağa, “jim eləməyə” məcbur edirdilər.

Bir saniyə! Sənin döşlərin var axı… Mane olmurdu sənə?

- Əksinə. Onların hesabına lap döşəməyə qədər enməmək icazəm vardı və bu da işimi yüngülləşdirirdi.

Bəs hokkeyçilərin hansı əzələləri daha çox inkişaf edir?

- Ayaqlar və sağrılar.

Bəs davalar? Onlarsız hokkey hokkey deyil…

- Əvvəllər klyuşka ilə dalaşırdım. Sonra başa saldılar ki, belə olmaz.

Qız olduğuna görə səni daha tez-tez vururdular, yoxsa əksinə?

- Müxtəlif cür olurdu. Hər şey daxili mədəniyyətdən asılı olurdu. Tərbiyəli oğlanlar var və onlar özlərini yaxşı aparırlar. Ancaq başdanxarabın birisidisə, o öz hisslərini belə yumruqlarıya ifadə edir. Bir şey də var ki, qardaşım mənimlə birlikdə oynayırdı. Gərək olanda o da mənə kömək edirdi.

Bəs o qədər oğlanın olduğu komanda ilə eyni paltardəyişmə otağında necə olurdun?

- 9-10 yaşa qədər belə problem yox idi. Bir az böyüyəndən sonra isə paltarlarımı dəyişmək üçün hamama gedirdim. Ancaq oranın qapısı heç vaxt bağlanmırdı. Ona görə də oğlanlar istədikləri vaxt girə bilərdilər.

Bəs bu qədər oğlan sənin gözünün qabağında soyunanda özünü normal hiss edirdin?

- Nə var e, orda, hər şey normaldı… Üstəlik, mənim həmişə öz oğlanım orda olurdu. Odu ki, digərlərini “nəzərdən keçirməyə” ehtiyacım olmurdu.

İndi də qadın komandalarından danış. Başqalarından fərqlənmək üçün qızlar hansı vasitələrə əl atırlar? Axı hamının forması eynidi, digərlərindən daha dəbli görünmək çətindi…

- Gözlərini, dodaqlarını, bəzən klyuşkalarını boyayırlar. Çəhrayı əlcəklər belə geyinirlər arada.