Demek, günlerin bir günü dovşanlar canavarı şübheli, vehşi qisminde maşına basıb aparırlar öz şöbelerine. Şöbede onun ciblerini yoxlayırlar. Ciblerinden siqaret, alışqan, cib yaylığı, eynek, bir-iki manat pul, bir de sellofana bükülmüş ağ şey çıxır. Dovşanlar qışqırışırlar ki, bu ağ şey nedir? Olmaya narkotik alverçisisen? Canavar cavab verir ki, menim cibimde ele şey olmayıb, onu menim cibime maşında dürtübsünüz. Dovşanların heresi bir terefden onun üstüne qışqırır ki, eee, qurd-qurd danışma, zibiline yiye dur! Canavar başa düşür ki, artıq onu şantaj eleyirler, demek, türme! Ne ise, bağlamadakı şeyi ekspertizadan keçirirler, sen deme, canavarın cibinden çıxan düz 10 qram heroin imiş. Mehkeme, hay-huy… Dovşanlar yığılıb canavara mehkeme qururlar, ona xeyli iş kesirler.

Aradan bir müddet keçenden sonra qonşu tayfanın canavarı dovşanlara ismarıc gönderir ki, canavarı azadlığa buraxın, o, narkotik alverçisi deyil. Sizden ferqli olaraq, o heç heroinin ne olduğunu bilmir. Dovşanlar razılaşırlar, ancaq canvarların qabağına şert qoyurlar ki, gerek içerideki canavar efv komissiyasına yalvarıcı bir erize yazsın. Meselen, erizenin mezmunu texminen bele olsun: «Hörmetli dovşanlar, men bir müddet demir barmaqlılqlar arasında heyat sürdüm. Bu müddet erzinde xeyli ağıllandım, yeni sizin sözlerinizle desek, islah olundum. Vax vardı, doğrudan da, yolumu azmışdım, şeytan meni aldatmışdı. Bele ki, narkotik maddelerle şıdırğı alver edirdim. Söz yox ki, özüm de heroin kullanırdım. Kullandıqdan sonra kayfım gelirdi ve dovşanların eleyhine qafiyede ucadan ulayırdım. Özü de ay bedirlenende ele ucadan ulayırdım ki, şenlikde heç kim yata bilmirdi, hamı siz dovşanlara nifret eleyirdi. Bir sözle, men öz sehvlerimi boynuma alıram, xahiş edirem, meni efv edesiniz, meni yuvamdakı balalarıma bağışlayasınız. Meni azadlığa buraxsanız, ulamaq nedir, heç zingildemeyecem de».
İçerideki canavar dovşanların şertine qulaq asdıqdan sonra onlara bele deyir: «Gedin, canavarla dovşanı sehv salmayın!»

[1] 2 >>