birini her yerde axtarırlar. Tekce qohumlar arasında, xalaların, bibilerin daşıyıb getirdiyi cürbecür qız-oğlan fotolarının arasında, şadlıq evlerinde deyil. Kitabxanalarda, internet forumlarda, yaradıcılıq evlerinde, sergi salonlarında.

Men uşaqlıqda ata-anamla birge baxdığım “Bobbi” adlı mehşur hind filminden başqa heç yerde ne gördüm, ne eşitdim ki, hansısa ailenin temeli kitabxanada qurulub. Orta statistik azerbaycanlının mentiqine göre internetde, kitabxanada, tesadüfi tanışlıqlar qurmaq düzgün deyil. Hetta onlar bele deyirler: “exlaqlı qızlar heç vaxt tesadüfi adamlarla tanış olmazlar”.

Azerbaycanlı valideynler övladlarının gizli sevgisinden xeber tutanda az qala bu xeberi facie kimi qarşılayırlar. Axı her birinin öz gözaltısı var doğma balası üçün. Aman, göresen, onlar indi harda sehve yol veribler ki, eziz qızları, ya oğulları kiminse toruna düşüb?! İlk teşviş dolu sual bu olur. Hardan tapmısan onu? Haralıdır? Hansı kenddendi? Kimlerdendi? Ata-anası kimdi? Neçidirler? Atası ne işleyir?
He, alınan cavablar facieli deyilse, yalnız sonuncu sual esl qehremanın özüne aid olur. Evi, işi var? Ev qızıdı, temiz qızdı? Bu ev qızı söhbeti de yaman mırt söhbetdi.

Eyaletlerde bu soruşdurma, araşdırma ucbatından onlarla qız evde qalıb. Yadımdadı, dayım evlenmek isteyirdi. Yazıq kimin adını tuturdusa, nenem balağını eline alıb araşdırma dalınca yollanırdı. Üç gün keçmemiş hemin qızın nesil-necabetinde mütleq bir ayağısürüşkenlik, boşluq tapır, dayımı sevdasından vaz keçirirdi.
Dayımın evlenmek istediyi qızlardan gah birinin xalası exlaqsız çıxırdı, digerinin emisi qız zorlamışdı, o birisinin anası heyasız idi, bir başqasının bacısı gedib-qayıtmışdı.
Söhbete bax, ay Allah! Belece axırda dayım bezdi, “gedin, kimi isteyirsiniz, beyenin, alın” - deye nenemin üreyinden tikan çıxartdı.


Azerbaycanlı heç bir sahede bu qeder ciddi olmur. Aile qurmaq meselesine gelende, azerbaycanlı qetiyyen sehv etmek istemir. Onların tikdiyi körpüler yıxılsa, binalar uçsa,

<< 1 [2] 3 4 >>