Musa bir gün bir başına dağları dolanarken, uzaqdan yoxsul ve tek bir çoban görmüş.Çoban dizi üste çökmüş, ellerini semaya açıb dua etmekdeymiş. Bu veziyyet Musanın çox xoşuna gelmiş, amma yaxınlaşıb çobanın duasını eşidince çaşmış.
«Qurban olduğum Allahım. Seni ne qeder severem, bir bilsen.Ne istesen ederem, yeter ki Sen iste. Sürüdeki en yağlı qoyunu kes desen, gözümü qırpmadan keserem Senin üçün. Qoyun qovurması gözeldir Allahım, quyruq yağını da götürer plovuna qatarsan, dadından doyulmaz olar.»

Musa duaya qulaq asarken çobana yaxınlaşmış.

«Yeter ki Sen dile, ayaqlarını yuyaram… Qulaqlarını temizleyer, bitlerini ayırd ederem. Ne qeder çox severem men Seni. Sene çox perestişkaram!»
Eşitdikleri qarşısında Musa hirsden qızarmış. Qışqıraraq kesmiş çobanın duasını: «Sus, seni cahil adam!

Ne etdiyini sanarsan. Allah heç plov yeyermi? Allahın ayaqları varmı ki, yuyasan? Bele duamı olarmış?! Külliyyen günaha girirsen. Derhal tövbe et!»
Çoban, Musadan danlağı eşidince qulaqlarına qeder qızarmış, utancından yerin dibine girmiş. Üzr üstüne üzr istemiş, bir daha bele özbaşına dua etmeyeceyine andlar içmiş. O gün axşama qeder Musa çobanın yanında

dayanıb ona esas duaları ezberletmiş. Sonra «Allah menden razı olar, yaxşı bir iş etdim»- deye düşünüb yoluna davam etmiş.

Amma o gece bir ses eşitmiş. Seslenen Rebb imiş.

«Ey, Musa, sen bu gün ne etdin? Sen ayırmağamı geldin görüşdürmeyemi? Bu qeribe çobanı danladın. Onun Mene ne

qeder yaxın olduğunu anlaya bilmedin. Ağızından çıxan sözü bilmese de, o çoban inancında semimi idi. Üreyi temiz, niyyeti xalis idi.Biz sözlere baxmarıq, niyyete baxarıq. Sözlere baxacaq olsaq yer üzünde insan qalmazdı! Biz çobandan razıydıq.Ona bal olan sene zeherdir.Sen eşitdiklerini inkar ve küfr saydın, amma çobanın bir qebaheti varsa bele, ne şirin qebahetdir onunki.»

Musa sehvini anlamış, sabahısı gün güneş doğular doğulmaz, çobanı görmek üçün tekrar dağa çıxmış. Çoban yene duaya

dayanmışmış. Amma dünenki heyecanından,

[1] 2 >>

-MILINKA- [OFF] (17.06.2014 / 01:27)
Twkcox gozel.