semimiyyetinden eser yoxmuş artıq. Öyredildiyi kimi yalvarmağa sey gösterdiyinden, aman bir sehv söz etmeyim deye çaşır, kekeleyir, terleyirmiş. Musa, çobana etdiyinden peşman olub küreyini oxşamış ve demiş ki:
«Ey dost, men sehv etdim, ne olar bağışla. Bildiyin kimi dua et.Allahın nezerinde belesi daha qiymetlidir.»
Çoban, Musadan bunları eşidince heyrete düşmüş, amma bir o qeder de rahatlamış. Bele ki, o artıq bir üst mertebeye vasil olduğundan, günahsız inkarına, şirin günahına dönmeyib, Musanın öyretdiyi ezberçilikde de qalmayıb, bütün bunların kenarına keçmiş. Rebbine yaxın xoşbext mesud, mübarek bir heyat sürmüş.
«Buna göre, birinin ağızından bal kimi tökülen söz, bir başqasının qulağına zeher kimi gele biler» dedi Şems. «Halbuki Allah söze deyil, niyyete baxar. Edeb bilenler başqadır. Derdli aşiqlerin şerieti bütün dinlerden ayrıdır. Biz mezheb, din ve ya dil ayrı-seçkiliyi bilmerik.Başqasının ağızından çıxan söze „günah“ demerik.
Çünki ürekleri Allah biler, biz bilmerik. Ona göre günahkarları redd etmez, incitmerik. Bizim tek mezhebimiz var. O da Allah.»
P.S: Metni (Elif Şafakın «Aşk» eserinden bir parça) türkceden tercüme etmişem.
Twk
cox gozel.Men bu hekayeni dua yox cobanin sehf namaz qilmasi variantini oxumuwdum
temiz qelble edilen dua her zaman ALLAH terefinden qebul olunar
»Sizden Gelenler
»Oxu zalına keç