GUNUN BIRINDE ..

BOLUM 17..

MUELLIF : NAZRIN (NNX NX)

Fuad da, man da susub dayanmishdig. Onun gulu tutan eli yanina dushdu ve biraz geribe gulumseme ile :
- man nayisa sahv eshitdim?,- dedi.
Soz demeye gucum yox idi, hem ne deyerdim axi. Eshitdiyi duz idi, hal-hazirda ise burda onun gabaginda dayanib sorgu-sual edilmekdense, gachib harasa gizlenmeyi ustun tuturdum.
Fuad diggetle uzume baxir, susdugumdan ve mimikamdan hech de zarafat etmediyimi anlayib, bashin yana chevirdi.
Onun uzunde achig-aydin ne hiss etdiyi bilinmese de, ureyinde neche hissler bogdugu belli idi. O chashginla gah yana gah mene baxib, bogug sesle :
- hech bilmirem ne deyim..,- o perishanligla azacig gulumseyib,- eslinde bele bir sheyi hegigeten gozlemirdim.
Fuad susub bashin ashagi saldi. Men..men ise yerin ayrilmagini, ora girmeyimi arzulayirdim. Ozumu bu alchaldici situasiyada hiss etmek istemirdim. Ola bilsin hech Fuad menim baremde pis bir shey dushunmemishdi, amma men xasiyyetime beled olarag artig ozum uchun onun yerine netice chixarmishdim. Daha chox utanmag istemeyib, titrek sesle telesik halda :
- men boshanmisham yoldashimla
,- deyib,susdum. O tutulub galmishdi, men ise davam edib,- eve gecikirem,- deyerek, Fuadin yanindan iti addimlarla aralandim.
O arxamca gelmemishdi, yaxshi ki. Chunki dogurdan bu artig olardi..
Eve gederken yol boyu gozum dolub boshalir, yegane fikirleshdiyim insan ise Kechmish heyat yoldashim idi. Ona esebim gah itib gah gayitsa da, sevgim ise hech itib yox olmasa da, onun gunahkar oldugunu unuda bilmirdim. Duzdur, Helime xanimin seanslari zamani uzun sohbetler esnasinda oz sehvlerimi de anlamishdim. Deyingenliyim, utancagligim, dogush sonrasi emele gelen stressim, ozume gapanmagim, her shey tek onun gunahi yox, yaribayari bolunurdu. Bunu anlamishdim, di gel ki Cavadin xeyaneti ele bir sumuk idi ki, onu ne geder cheynesem de, uda bilmirdim. Bogazimdan Kechmirdi ki kechmirdi..

Indi de Kenani yanimda yatirdib, onun sachin sigallayarag xeyala

[1] 2 3 ... 8 >>