digərindən mal almışam, pulunu vermək lazımdır. (Bu vəziyyətdə nə cür namaza gəlim?) Peyğəmbər (s) Sədin bu vəziyyətindən o qədər narahat olmuşdu ki, onun bu narahatçılığı Sədin kasıblığına görə keçirdiyi nigaranlıqdan da çox idi. Bu vaxt Cəbrəil Peyğəmbərə (s) nazil olub ərz etdi: "Allah-təala sənin Səd barədə narahat olmağını bilir. Sədin bu iki vəziyyətindən hansını xoşlayırsan? O fəqir olanda namaza və ibadətə diqqətli idi. Amma indi o, namaza çox diqqətsiz olubdur." Peyğəmbər (s) buyurdu: Onun birinci vəziyyətdə olmağını xoşlayıram. Çünki onun sərvətli olması dinini əlindən aldı. Cəbrəil dedi: "Dünya sərvətinə vurğun olmaq xətərdir və insanı axirət işlərindən yayındırar. Sonra Peyğəmbərə (s) xitab edib dedi: "Ona verdiyin iki dirhəmi ondan al. Bundan sonra onun vəziyyəti əvvəlki kimi olacaq". Peyğəmbər (s) Sədlə rastlaşanda ona dedi: "Mənim iki dirhəmimi vermək istəmirsən?" Səd dedi: "Onun əvəzinə iki yüz dirhəm verməyə hazıram". Peyğəmbər isə (s) buyurdu: "Mən təkcə iki dirhəmimi istəyirəm." Səd Peyğəmbərin (s) iki dirhəmini verdi. Bundan sonra Sədin yığdığı var-dövlət azalmağa başladı. Onun vəziyyəti əvvəlki səviyyəyə qayıtdıqdan sonra, ibadəti də tənzimləndi. Bu hadisədən nəticə alırıq ki, özünü tam dünya malı ilə məşğul etmək və var-dövlətə həris olmaq insanı Allah yolundan qafil edib çəkindirər. Müasir dövrdə də belə şəxslər az deyil. Onları namaza və məscidə getməyə dəvət edəndə Sədin gətirdiyi bəhanədən gətirirlər. Misal üçün, deyirlər: "Məscid bekarların yeridir. Biz isə iş adamıyıq." Görəsən bu cür bəhanələr nə dərəcədə məntiqə uyğundur?! Nə üçün müsəlman olan şəxs vaxtını düzgün nizamlamır ki, öz dini vəzifələrini də yerinə yetirə bilsin?! Hər müsəlman şəxsin ən ümdə vəzifəsi onu yaradan Allah qarşısında olan borcudur. Bir halda ki, Ulu Tanrıya ən əziz nemət olan canını belə borclusan, o zaman Onun göndərdiyi qanunlara riayət etməyə tələs! Bir sözlə, Peyğəmbər (s) zamanında baş verən bu hadisə dünya malına vurğun olub ibadətdən uzaqlaşan şəxslərə