İmam Baqir (ə) buyurur: "İslam Peyğəmbəri (s) Mədinə şəhərinə təzə hicrət etmişdi. Məscidin kənarında yaşayan Səd adlı bir müsəlman çox ağır vəziyyətdə yaşayırdı. O həmişə Peyğəmbərlə (s) birlikdə camaat namazında iştirak edirdi. Heç bir çətinlik onu, ibadətini tərk etməyə vadar edə bilmirdi. Peyğəmbər (s) hər dəfə Sədi görəndə çox qəmgin olurdu. Onun qərib yerdə həddindən artıq fəqir yaşaması Peyğəmbəri (s) çox narahat edirdi. Bir gün Həzrət (s) Sədə buyurdu: “Əlimə bir şey düşsə, sənə verəcəyəm". Bir müddət keçdi. Peyğəmbər (s) Sədə kömək göstərə bilmədiyi üçün narahat idi. Allah-təala, Peyğəmbər (s) qəmgin olduğu üçün Cəbraili ona nazil etdi. Cəbrail iki dirhəm pulla Peyğəmbərin (s) hüzuruna gəlib dedi: "Allah-təala sənin qəmgin olmağını bilir. Sədin ehtiyacını ödəmək istəyirsənmi? Peyğəmbər (s) buyurdu: "Bəli". Cəbrəil dedi: "Bu iki dirhəmi Sədə ver və ona de ki, bu pulla ticarət etsin". Peyğəmbər (s) o iki dirhəmi aldı və günorta namazı üçün məscidə
tərəf yollandı. Yolda Sədin gördü. Peyğəmbər (s) ona buyurdu: "Ey Səd! Ticarət edə bilərsənmi"? Səd dedi: "Allaha and olsun, ticarət etməyə heç bir şeyim yoxdur". Peyğəmbər (s) iki dirhəmi ona verdi və buyurdu: "Bu iki dirhəmlə ticarət et və Allahın ruzisini qazan". Səd o pulu aldı və Peyğəmbərlə (s) birlikdə məscidə getdi. Namazdan sonra Peyğəmbər (s) ona buyurdu: "Ey Səd! Qalx ayağa və ruzi dalınca get. Mən sənin bu vəziyyətindən narahatam". Səd ticarətə başladı. İki dirhəm o qədər bərəkətli oldu ki, o pulla alınan hər bir şey çoxlu qazanc gətirirdi. Bu yolla Səd çoxlu sərvət qazandı. Onun ticarəti gündən-günə rövnəqlənirdi. O, məscidin kənarında özünün ticarəti üçün bir yer düzəltmişdi. Bilal azan deyəndə Peyğəmbər (s) məscidə gəlirdi, lakin Sədi əvvəlki kimi namazda görmürdü. Peyğəmbər (s) vəziyyəti belə görüb Sədə müraciət etdi: "Ey Səd, dünya malı səni namazdan ayırdı!" O isə Peyğəmbərin (s) cavabında bəhanə gətirib deyirdi: "Nə edim? Malımı tələf edimmi? Bir kişiyə mal satmışam, pulunu almaq istəyirəm,