Bir gün Həzrət Əli ibn Əbu Talib (ə) camaatın qarşısında xütbə söyləyirdi. Səhabələrdən Səsəə ibn Suhan ayağa qalxıb soruşdu:

- Ya Əmirəl-möminin! Dəccal nə zaman meydana çıxacaq?

İmam cavab verdi:

- Otur, Allah sənin səsini eşitdi və nə istədiyin bildi (yəni sən öz sualını verdin, indi mən Allahın izni ilə cavabını söyləyim). Allaha and olsun, bu sualın soruşulduğu adam soruşandan artıq bilmir (yəni mən də sənin kimi o günün dəqiq vaxtını bilmirəm). Amma həmin zamanın bəzi əlamətləri vardır. Və ayaqqabının tayları bir-birinə uyğun olduğu kimi, bu əlamətlər də bir-birinin ardınca həyata keçəcək. İstəsən, onlardan səni xəbərdar edərəm.

Səsəə cavab verdi:

- Bəli, ya Əmirəl-möminin, istəyirəm.

İmam buyurdu:

- Yadında saxla, bunun əlaməti budur ki, camaat namazı öldürər. (Yəni namazı qılmazlar və unudarlar).

Əmanəti zay edərlər. (Yəni əmanəti sahibinə çatdırmadan yox edərlər).

Yalanı halal bilərlər.

Rüşvət alarlar.

Çox uca və möhkəm binalar tikərlər. (Yəni dünyaya aludə olub, uca qəsrlərdə, cah-cəlallı saraylarda yaşayarlar).

Dini dünyaya satarlar.

Ağılsız və səfeh adamlarla durub-oturarlar.

Qadınlarla məşvərət edərlər.

Qohumlarla əlaqəni kəsərlər.

Öz həvavü-həvəslərinə (yəni nəfsani istəklərinə, tamahlarına) tabe olarlar.

Qana ehtiram göstərməzlər. (Yəni qan tökməyi adi hal sayar və insan həyatına məhəl qoymazlar).

Helm və mülayimlik zəifləyər.

Zülm törətmək fəxr sayılar.

Hökm sahibləri (vəzifə adamları) günah əhli olarlar.

Vəzirlər zülm edərlər.

Tanınmış (məşhur) adamlar xəyanətə bulaşarlar.

Yazıb-oxumağı bacaranlar (savadlılar) fasiqlikdə (günahkarlıqda) məşhur olarlar.

Əxlaqsız işlər açıq-aşkar edilər.

İftira və böhtan, günah və tüğyan artar.

Quranlar bəzədilər. (Yəni Quranın cildini və vərəqini bəzəyər, içindəkiləri isə oxumaz və əməl etməzlər).

Məscidlər bər-bəzəyə tutular. (Yəni məscidlərin bəzəyinə fikir verərlər, orada qılınan namazların keyfiyyətinə yox).

Uca-uca minarələr