Özünün dediyi kimi, “sevgi aclığı” yaşamırdı. Düşünürdü ki, insan yalnız, bədəninin ehtiyac duyduğu şeyləri etməlidi. Fikirləşirdi ki, məcburən kimisə sevmək olmaz, vaxt gələcək özü də hiss etmədən kimisə sevəcək. Hərdən dost – tanışlar soruşanda ki, “institutda qız tutmamısan?”, zarafatyana cavab verirdi ki, “mən it deyiləm”. Hərdən qrupda saatlarla “Leyli və Məcnun” haqqında mübahisələr edirdi. Bu iki nakam aşiqi məhəbbət etalonu kimi dəyərləndirdikləri halda, Senan onları ötəri bir hissin aciz qurbanları hesab edirdi. Ona elə gəlirdi ki, insan iradəsinə qalib gəlib daha ağılla sevə bilər...

Sonuncu imtahandan sonra evə getməyi planlaşdırmışdısa da yollar buzla örtülü olduğundan rayona getməyi təxirə saldı. Bir – iki gün evdə bekar oturub, nəhayət kitab mağasına yollanmağı qərara aldı. Havanın soyuq keçməsi, yolların buz bağlaması ilə əlaqədar nəqliyyatın zəif işləməsi nəinki küçələrdə, ictimai yerlərdə, eyni zamanda kitab mağazalarında da insanların az olması ilə müşahidə olunurdu. Mağazadan aldığı kitabı əlində yelliyərək metro stansiyasına doğru addımlamağa başladı.

Birdən yaxınlıqda səs eşitdi :

- Kömək lazım deyil?

Bunu deyib şən bir şəkildə güldü. Bu o idi! İki gün əvvəl pilləkəni düşməyə kömək etdiyi qız – Nurane Yenə nazik geyinmişdi, başında həmin ağ papaq var idi, əllərini yenə sinəsində çarpazlamışdı.
- Salam, necəsiz?

- Salam, təşəkkür edirəm, siz necəsiz?

- Sağ olun, pis deyiləm.

- İmtahanınız necə keçdi?

- “4” aldım.

- Təbrik edirəm pis nəticə deyil.

- Çox sağ olun. Marşrut gözləyirsiz?

- Həə! İnanmıram gəlsin. Bu qar da yolları təmiz bağlayıb...

- İstəyirsiz, gəlin metroya gedək, bir az uzaq da olsa burda dayanmaqdan daha yaxşıdı.

- Gedək...

Bərabər addımlamağa başladılar. Bu dəfə yolları uzun idi. Bu dəfə heç yerə tələsmirdilər. Bir – birinə kifayət qədər sual verməyə vaxtları var idi. Bütün yol boyu Senan