Allahın adı ilə Atdın məni ana... "Ana,bu gün qərara gəldim ki, sənə bu
məktubu yazım. Bilirsənmi ana bilmirəm
məktubumu necə qəbul edəcəksən.Yadıma
məni baxçaya gətirərək –Qızım axşam gəlib
götürəcəyəm səni burdan- deyərək əllərimi
buraxmağın düşdü.Amma çox keçmədi ki qaçaraq yanıma gəlib mənə sarıldın,”bağışla
quzum mənim,bağışla məni” deyib ağladın.
Həmin gün sənə son kəs sarıldığım an oldu. Anlamırdım bunu nədən etdiyini. Sakitcə durub
elə ağlamağına baxırdım. Ana bir bilsəydim,bir
anlasaydım o an səni heç buraxmazdım
əlini,lakin o an elə balaca idim ki, elə köməksiz
idim ki, düşünmürdüm ki sənə nəfəs qədər
ehtiyac duyan bircə balanı atıb gedərsən. Ana sən getdin, axşamadək elə ancaq qapıya
baxdım,hər saniyə gözləyirdim ki indi qapı
açılacaq və sən daxil olacaqsan. Amma
olmadı,gəlmədin... Niyə ana? Niyə məni buraxdın ki? Ana mən
səni gözləyərkən baxırdım ki məndən əlavə
hamı orada oynayır, sanki orada
qalacaqdılar.Anlamırdım ki,ora baxça deyilmiş,ora
sadəcə atılmış uşaqların yuvaları imiş. Gecə
düşdü,hamı yatmağa gedərkən mən yenə səni gözləyirdim, qorxurdum...Böyük ana gəlib
dedikdə ki , gözləmə,artıq o gəlməyəcək- o
qədər ağlamışdım ki ana...Sənə elə ehtiyacım
vardı ki... Zaman keçirdi, ancaq mən heç o yerə bağlana
bilmədim, günlərcə böyüyürdüm və sənin
məni buraxmağının səbəbini anlamaq
istəyirdim.Alınmırdı, bacarmırdım. Sənin
çantama qoyduğun şəklinə baxırdım.Saatlarla
baxırdım.Şəkilin arxasında “ Məni bağışla.Səni sevən anan” yazılmışdı. Ana ,axı bir övlad necə
onu bu qədər suallar içində buraxan ananı
bağışlaya bilsin ki? Bu gün 21 iyun.Xatırlayırsansa mənim doğum
günümdü.18 yaşım tamam olur.Və bu gün artıq
bu uşaq evindən buraxılacam.Amma bu mənim
həyatımın son günlərim olacaq.Çünki sənsiz bu
həyatımda bir məqsəd qura bilmədim.Ayaqda
dayanmağa gücüm yox artıq.13 il əvvəl dekabr ayının 25ində məni atdın..O tarix qara hərflərlə
yazıldı mənim həyat səhifəmə.Bəli atıb
getdin,düşünmədin bircə balamın həyatı