də eyni uşaqlıqla hər çətinliyə düşəndə lənət oxudu sənə, nolar, bağışla, sən böyüksən…

Bağışla Bakı, hələ də bilmirəm nədi rəngin sənin? Bəlkə bənövşəyi, bəlkə sarı… Bəlkə öz bozunda hələ bildəyimiz rəngləri gizlədirsən, vaxtı gələndə verəcəksən, pis günümüzə pul saxlayan valideynlər kimi… Ey Bakım, varmı otlarının üzərinə çıxanda mənim qədər vicdan əzabı çəkən? Varmı güllərini dərib kədər saçlıma apara bilməyəndə mənim qədər təəssüf hissi keçirən?.. Sevirəm baharını, səhranda bitən güllərini, mavi dənizini, sarı payızını…

Yarpaqlarını yığıb yandıranda, səni Allahın bəxşişi xəzanından kimlərsə məhrum edəndə sənin qədər acı çəkirəm Payıza görə yox, xəzanla şəkil çəkdirmədiyimə görə yox, acı çəkdiyini hiss elədiyim üçün üzülürəm. Ey hisslər şəhəri, ey rənglər şəhəri, varmı saçlarını küləklərinə mənim qədər təslim edən? Quşların başqa kiminsə də qulaqcığındakı musiqiylə birgə rəqs edərmi? Edər, bilirəm…

Varmı ağaclarının qabığına mənim qədər heyrətlə baxan? Varmı mənim kimi uşaqlıq vədinə sadiq qalıb, boyu uzananda daha hündürdəki otları, çiçəkləri sığallayan? Var bilirəm… Varmı hələ də, mənim kimi, ildırımından qorxanların? Var bilirəm…

Var yatmayanlardan və vec verməyənlərdən başqaları. Var qarışqalarını hər yaz görəndə sevinənlər, çaşıb tapdalayanda özünü lənətləyənlər… Var, mənim kimi, Maz buldozeri olmayan küçələrinə qurban olum deyənlərin. Qanadlar şəhərim, çox qırdın qanadlarımı, özünə qanad qatdın, qanadlı şəhərim oldun. Bilirəm çox var, dayanacağında həyat mübarizəsi aparanların, günəşin altında dayanıb, ətrafa baxıb, insanların kölgədə gizləndiklərini görüb, kölgədə gözləməyi öyrənənlərin…

Bağrına qazılan metro səni ağrıtdığı kimi məni də çox acıtdı. O gün, mən öz axırıncı qəpiyimi kartomatına atanda, geri qaytardı. Sanki güldü o aparat məni, çox alçaltdı məni. Qoynunda yaşamaq uğrunda mübarizəni öyrənəndə, soyuq dayanacağında qırmızı papaqlı balaca fidanlarına heyran olanlar…

Bakı, bütün maşınlarını silmək istəyirəm, bütün