eyni uşaqlıqla her çetinliye düşende lenet oxudu sene, nolar, bağışla, sen böyüksen…

Bağışla Bakı, hele de bilmirem nedi rengin senin? Belke benövşeyi, belke sarı… Belke öz bozunda hele bildeyimiz rengleri gizledirsen, vaxtı gelende vereceksen, pis günümüze pul saxlayan valideynler kimi… Ey Bakım, varmı otlarının üzerine çıxanda menim qeder vicdan ezabı çeken? Varmı güllerini derib keder saçlıma apara bilmeyende menim qeder teessüf hissi keçiren?.. Sevirem baharını, sehranda biten güllerini, mavi denizini, sarı payızını…

Yarpaqlarını yığıb yandıranda, seni Allahın bexşişi xezanından kimlerse mehrum edende senin qeder acı çekirem Payıza göre yox, xezanla şekil çekdirmediyime göre yox, acı çekdiyini hiss elediyim üçün üzülürem. Ey hissler şeheri, ey rengler şeheri, varmı saçlarını küleklerine menim qeder teslim eden? Quşların başqa kiminse de qulaqcığındakı musiqiyle birge reqs edermi? Eder, bilirem…

Varmı ağaclarının qabığına menim qeder heyretle baxan? Varmı menim kimi uşaqlıq vedine sadiq qalıb, boyu uzananda daha hündürdeki otları, çiçekleri sığallayan? Var bilirem… Varmı hele de, menim kimi, ildırımından qorxanların? Var bilirem…

Var yatmayanlardan ve vec vermeyenlerden başqaları. Var qarışqalarını her yaz görende sevinenler, çaşıb tapdalayanda özünü lenetleyenler… Var, menim kimi, Maz buldozeri olmayan küçelerine qurban olum deyenlerin. Qanadlar şeherim, çox qırdın qanadlarımı, özüne qanad qatdın, qanadlı şeherim oldun. Bilirem çox var, dayanacağında heyat mübarizesi aparanların, güneşin altında dayanıb, etrafa baxıb, insanların kölgede gizlendiklerini görüb, kölgede gözlemeyi öyrenenlerin…

Bağrına qazılan metro seni ağrıtdığı kimi meni de çox acıtdı. O gün, men öz axırıncı qepiyimi kartomatına atanda, geri qaytardı. Sanki güldü o aparat meni, çox alçaltdı meni. Qoynunda yaşamaq uğrunda mübarizeni öyrenende, soyuq dayanacağında qırmızı papaqlı balaca fidanlarına heyran olanlar…

Bakı, bütün maşınlarını silmek isteyirem, bütün xestexanalarını

<< 1 [2] 3 >>