n üzünün saflığında çiməsən, daha metolardan tər iyi gəlməyə. Sən avtobusu, adamlar səni minməyə.

Günorta pəncərədən yerə baxasan, görəsən ki, əlini ağzına salan uşaq bilmədən barmağını dişlədi. Dünyadakı bütün hərəkətlərin bu qədər təbii olacağına inanasan. Ağlayan uşağın yanağından süzülən yaş, böyük bir prospektin tozunu yatıra.

Gözünü yumub özün haqda yox, başqaları haqqında düşünəsən. İnsan özü haqda o zaman çox düşünür ki, öz dərdi çoxalaraq onun başqalarına baxan gözünü bağlayır. Sonra yuxu tuta səni, yuxunda baxçanın həyətində oynayan uşaqları görsən. Amma, yuxuları yozmayasan səhər-səhər.

Oyuncaq dükanlarını uşaqlara bağışlayalar. Ya da, uşaq vaxtı oyuncaq almağa pulu olmayan qocalara.

Qocaların ən çox getdiyi yer əczaxanalar, ən çox danışdıqları mövzu dərman preparatları olmaya.

Qapıların kandarından təbəssüm asalar. İnsanlar ancaq ürəkləri istəyəndə gülələr. Varlılar üçün ayrı, kasıblar üçün ayrı maska taxmaya insanlar.

Papiros və zavod tüstüləri küsüb gedələr şəhərdən. ....
Payızdan xoşum gəlir.
Bədənləri yorğun ruhların fəslidir payız.
Payız mənim fəslimdir.
Bu fəsildə doğulmadım deyəmənimdir payız.
Buludlar da ağladığı üçün məndəndir payız.
Sakitlik çökür payızda küçələrə, sakitlik çökürdərdli qəlblərə.
Tənha,
xəstə qəlblərə.
İnsanlar öləndə payız olur həmişə.
Payızdakı yorğunluq, küskünlük bürüyür insanı
Sən adlı ağacdan bir yarpaq da düşür sevdiklərin öldükcə,
sevdiklərin getdikcə.
Nə qışı gətirib unuda bilirsən,
nə yazı qaytarıb yenidən başlamaq gəlir əlindən.
Zəif düşürsən payız kimi,
hər gün daha çox, hər gün daha artıq üşüyürsən.
Yoxluqlar dondurur ruhunu. Yağdıqca sevinirsən.
Sevinirsən ağlaya bildiyinə.
Yoxsa qəhərin dondurar səni.
İnsan payız var olduğu üçün güclüdür.
İnsan dolub- dolub boşaldıqca,
sellərini axıtdıqca yanağından aşağı ölməyə bilir,
gətirməyə bilir dərdləri ilə dərdli qışı.
Darıxıram.
Ürəyim çırpınır nəyi isə gözləyən adamlar kimi.
Gözlədiyim yoxdur ki,
payızdan