Sonsuz bir qaranlığın içində doğuldum. İşığı gördüm, qorxdum. Ağladım. Zamanla işıqda yaşamağı öyrəndim. Qaranlığı gördüm, qorxdum. Gün gəldi, sonsuz qaranlığa yola saldım sevdiklərimi. Ağladım.
Yaşamağı öyrəndim. Həyatın bitməyə başladığı anın doğulmaq olduğunu öyrəndim. Arada qalan hissənin ölümdən oğurlanan vaxt olduğunu öyrəndim.
Zamanı öyrəndim. Yarışdım onunla. Zamanla yarışmağın yox, onunla barışmağın lazım olduğunu zamanla öyrəndim.
İnsanı öyrəndim. Sonra insanların içində yaxşı və pislər olduğunu öyrəndim. Sonra da hər insanın içində xeyirin və şərin olduğunu öyrəndim.
İnsan dərisini öyrəndim. Sonra o dərinin altında bir ruh olduğunu öyrəndim. Sonra da ruhun əslində dərinin üstündə olduğunu öyrəndim.
Oxumağı öyrəndim. Sonra özümə yazmağı öyrətdim. Və bir müddət sonra yazı, özümü öyrətdi mənə…
Düşünməyi öyrəndim. Sonra qəliblər içində düşünməyi öyrəndim. Sonra isə sağlam düşüncənin qəlibləri sındıraraq düşünmək olduğunu öyrəndim.
Namusun əhəmiyyətini öyrəndim. Sonra isə hər şeydən məhrum insanlardan namus gözləməyin namussuzluq olduğunu, əsl namusun günah əlinin altındaykən, günah etməmək olduğunu öyrəndim.
Həqiqəti öyrəndim bir gün və həqiqətin acı olduğunu… Sonra isə normal dozada acının yeməkdə olduğu kimi, həyata da ləzzət qatdığını öyrəndim.
...Hər canlının ölümü dadacağını, ancaq çox azının həyatı dadacağını öyrəndim.