“Salam. Bu məktubu sizə artıq həyatda olmayan biri yazır. Özümü təqdim edərdim, amma Sizin üçün nə fərqi var ki, üzünü heç vaxt görmədiyiniz və bundan sonra da görməyəcəyiniz birisinin adını bilmək nəyinizə lazımdır? Siz bu məktubu oxuyanda mən artıq həyatda olmayacam. Sizə yazmaqda isə başqa məqsədim var. Əslində bu məktubu sizin kimi bir neçə tanımadığım adama göndərəcəm, əgər çatdırsam. Mən ölümcül yataq xəstəsiyəm və bir neçə saatdan sonra gözlərimi bu əbədi, işıqlı, keşməkeşli, maraqlı (nə bilim, daha necə adlandırırsınız onu) dünyaya elə əbədi olaraq da yumacam. Artıq 10 ildir ki, xəstəyəm və bu halımdan qurtulmaq, azad olmaq, göylərə qovuşmaq istəyirəm. Valideynlərim çox imkanlı adamlardı. Atam bank müdiri, anam isə böyük bir biznes şirkətinin rəhbəridir. Bu yaşa qədər yaşamağımda da məhz onların pulunun və tanışlarının böyük əməyi olub. Bəlkə bundan sonra da bir neçə il yaşaya bilərdim, amma mən onlardan gizlin mənə qoşulan sistem şlanqını qolumdan ayırmışam və həyatla vidalaşmaq üçün sayılı saatlarım qalıb. Niyə bunu edirəm? Bayaq dediyim kimi, BEZMİŞƏM!

Mən ən yaxşı müəllimlərdən dərs aldım, amma mənim heç vaxt sinif yoldaşım olmadı, mən ən məşhur markalardan geyimlər geyindim, amma o geyimlərdə gəzə bilmədim, mən dünyanın ən gözəl şəhərlərində oldum, amma yalnız xəstəxanaları gördüm, məni həmişə hamı sevdi, amma mən sevilmədim. Ən bahalı telefon aldılar mənə, amma zəng edib danışacağım bir dostum olmadı. Həmişə ətrafımdakılardan mərhəmət hissi duydum, amma heç kimə mərhəmətli ola bilmədim. Bilirsiz mənim nə qədər pulum var??? Heç mən də bilmirəm. Çünki onları heç vaxt xərcləyə bilmədim. Mənim üçün pulun az və ya çox olmaq anlayışı yox idi bu dünyada. İstədiyim hər bir şey bircə gündə otağıma gəlir, təkcə sağlamlıqdan başqa. Atam hər şey aldı mənə, bircə sağlamlığı ala bilmədi. Çünki o satılmırdı.

Bircə şeyi anladım ki, pul heç nədir. Nifrət edirəm PULa, var-dövlətə, atamın yaltaq dostlarına, onların süni mərhəmətinə. Yazığım gəlir onlara.