“Salam. Bu mektubu size artıq heyatda olmayan biri yazır. Özümü teqdim ederdim, amma Sizin üçün ne ferqi var ki, üzünü heç vaxt görmediyiniz ve bundan sonra da görmeyeceyiniz birisinin adını bilmek neyinize lazımdır? Siz bu mektubu oxuyanda men artıq heyatda olmayacam. Size yazmaqda ise başqa meqsedim var. Eslinde bu mektubu sizin kimi bir neçe tanımadığım adama gönderecem, eger çatdırsam. Men ölümcül yataq xestesiyem ve bir neçe saatdan sonra gözlerimi bu ebedi, işıqlı, keşmekeşli, maraqlı (ne bilim, daha nece adlandırırsınız onu) dünyaya ele ebedi olaraq da yumacam. Artıq 10 ildir ki, xesteyem ve bu halımdan qurtulmaq, azad olmaq, göylere qovuşmaq isteyirem. Valideynlerim çox imkanlı adamlardı. Atam bank müdiri, anam ise böyük bir biznes şirketinin rehberidir. Bu yaşa qeder yaşamağımda da mehz onların pulunun ve tanışlarının böyük emeyi olub. Belke bundan sonra da bir neçe il yaşaya bilerdim, amma men onlardan gizlin mene qoşulan sistem şlanqını qolumdan ayırmışam ve heyatla vidalaşmaq üçün sayılı saatlarım qalıb. Niye bunu edirem? Bayaq dediyim kimi, BEZMİŞEM!

Men en yaxşı müellimlerden ders aldım, amma menim heç vaxt sinif yoldaşım olmadı, men en meşhur markalardan geyimler geyindim, amma o geyimlerde geze bilmedim, men dünyanın en gözel şeherlerinde oldum, amma yalnız xestexanaları gördüm, meni hemişe hamı sevdi, amma men sevilmedim. En bahalı telefon aldılar mene, amma zeng edib danışacağım bir dostum olmadı. Hemişe etrafımdakılardan merhemet hissi duydum, amma heç kime merhemetli ola bilmedim. Bilirsiz menim ne qeder pulum var??? Heç men de bilmirem. Çünki onları heç vaxt xercleye bilmedim. Menim üçün pulun az ve ya çox olmaq anlayışı yox idi bu dünyada. İstediyim her bir şey birce günde otağıma gelir, tekce sağlamlıqdan başqa. Atam her şey aldı mene, birce sağlamlığı ala bilmedi. Çünki o satılmırdı.

Birce şeyi anladım ki, pul heç nedir. Nifret edirem PULa, var-dövlete, atamın yaltaq dostlarına, onların süni merhemetine. Yazığım gelir onlara.

[1] 2 >>