Deyirler ki, ağ gül güllerin en gözeli, en ehtiraslısıymış. Bahar fesli onu nazenin bir xanım kimi yuxudan oyadırmış. Bir gün ağ gülün budağına xalli bir kepenek qonur. Hele o vaxt ağ gülün budaqlarında tikanlar yox imiş. Çünki baharın taci her kese inanırmiş. Kepenek dilini işe salıb ağ gülün sade qelbini ele alır:
— Men ala kepeneyem. Bütün güllerin, çiçeklerin rengi mende olsa, özümü xoşbext sanaram. Hemişe budağina qonub, etrine mest olub sene sedaqetimi bildirerem. Ağ gül ona inanir, ağ renginden kepeneye de pay verir. Meqsedine catdıqdan sonra ağ gülü unudur. Bir müddetden sonra xırda bir arı vızıldayıb onun tikansız budaıina qonur. Arı da xallı kepenek kimi şirin dilini işe salır:
— Menim yaşama ümidim bütün çiçeklerin, güllerin şiresini dadmaqdir. Eger bele olmasa men o saat ölerem. Mene rehm ele, qısa ömrüme qıyma. Şirenden bir az mene ver. Senin bu yaxsşıliğını unutmaram. Hemişe budagğına qonub, vızildayaram, sedaqetimi bildirerem. Ağ gül arının da xetrine deymir, onu razı yola salır. Ancaq işi düzelen arı bir de geri dönmür. Xallı kepeneyin ve arının vefasızliğı ağ güle berk tesir edir. Özüne söz verir ki, bir daha heç kime inanmayacaq, gözel budaqlarında tikanlar bitirecek. O, dediyi kimi edir.
Nece olursa, bir gün şeyda bülbül cemenzarda ağ güle rast gelir. Yaraşıqlı, boylu-buxunlu, etirli ve ağ çiçeklerini gören kimi şeyda bülbül ona bir könülden-min könüle aşiq olur. Çağırır, ağ gül başını qaldırmır. Budağına qonmaq isteyir, tikanları yaxın buraxmır. Elacsız qalan şeyda bülbül ağ gülün başına fırlanır ve yanıqlı, üreyinden gelen mehebbet mahnıları oxuyur. Xallı kepeneyin ve arının vefasızlığını gören ağ gül şeyda bülbülün mehebbetine ve sedaqetine inanmır.

Sevdalı bülbül özünü sevgilisinin qoynuna atir. Tikanlar onun eşq ile çırpınan qelbini qana boyayir. Ağ gül öz amansızlığından peşman olursa da, artıq gec olur. Şeyda bülbülün mehebbeti olan al qan, ağ güle hopur. O vaxtdan çiçekleri qırmızı rengde acılir, qızılgül olur.