Deyirlər ki, ağ gül güllərin ən gözəli, ən ehtiraslısıymış. Bahar fəsli onu nazənin bir xanım kimi yuxudan oyadırmış. Bir gün ağ gülün budağına xalli bir kəpənək qonur. Hələ o vaxt ağ gülün budaqlarında tikanlar yox imiş. Çünki baharın taci hər kəsə inanırmiş. Kəpənək dilini işə salıb ağ gülün sadə qəlbini ələ alır:
— Mən ala kəpənəyəm. Bütün güllərin, çiçəklərin rəngi məndə olsa, özümü xoşbəxt sanaram. Həmişə budağina qonub, ətrinə məst olub sənə sədaqətimi bildirərəm. Ağ gül ona inanir, ağ rəngindən kəpənəyə də pay verir. Məqsədinə catdıqdan sonra ağ gülü unudur. Bir müddətdən sonra xırda bir arı vızıldayıb onun tikansız budaıina qonur. Arı da xallı kəpənək kimi şirin dilini işə salır:
— Mənim yaşama ümidim bütün çiçəklərin, güllərin şirəsini dadmaqdir. Əgər belə olmasa mən o saat ölərəm. Mənə rəhm elə, qısa ömrümə qıyma. Şirəndən bir az mənə ver. Sənin bu yaxsşıliğını unutmaram. Həmişə budagğına qonub, vızildayaram, sədaqətimi bildirərəm. Ağ gül arının da xətrinə dəymir, onu razı yola salır. Ancaq işi düzələn arı bir də geri dönmür. Xallı kəpənəyin və arının vəfasızliğı ağ gülə bərk təsir edir. Özünə söz verir ki, bir daha heç kimə inanmayacaq, gözəl budaqlarında tikanlar bitirəcək. O, dediyi kimi edir.
Necə olursa, bir gün şeyda bülbül cəmənzarda ağ gülə rast gəlir. Yaraşıqlı, boylu-buxunlu, ətirli və ağ çiçəklərini görən kimi şeyda bülbül ona bir könüldən-min könülə aşiq olur. Çağırır, ağ gül başını qaldırmır. Budağına qonmaq istəyir, tikanları yaxın buraxmır. Əlacsız qalan şeyda bülbül ağ gülün başına fırlanır ve yanıqlı, ürəyindən gələn məhəbbət mahnıları oxuyur. Xallı kəpənəyin ve arının vəfasızlığını görən ağ gül şeyda bülbülün məhəbbətinə və sədaqətinə inanmır.

Sevdalı bülbül özünü sevgilisinin qoynuna atir. Tikanlar onun eşq ilə çırpınan qəlbini qana boyayir. Ağ gül öz amansızlığından peşman olursa da, artıq gec olur. Şeyda bülbülün məhəbbəti olan al qan, ağ gülə hopur. O vaxtdan çiçəkləri qırmızı rəngdə acılir, qızılgül olur.