o işıq bu olmalı'dedik...və bu hisslərdən Qurtulduğ...
Sonra bir gün,daha dünən bizə sevdiyini deyən insan çıxıb getdi.
Ya da artığ əvvəlki kimi sevmədiyini söylədi,Ya da artığ başqasını sevdiyini dedi...Yada daha betəri...Başqa birinə aşiq oldu ama demədi.
Telefonu açmamasından,əlimizi tutmamasından,bizi hər getdiyi yerdə görməmək üçün ,bizimlə qarşılaşmamağ üçün dediyi yalanlardan anlamışdığ bir tərsliy olduğunu...
Bəlkədə sevmək istəməyən,çıxıb getmək istəyən sevgilimiz deyildi 'bizdik...
Fərq etməz son anlamda 'eşq' bitdi...
Onda hər yer bomboş,indi yenidən tənhayığ...Başladığımız yerə geri döndük...
Illərcə çalışdığ,əksiyin nə olduğunu tapa bilmədik.
Halbuki hər şeyi yenidən dənədiy,hər yerə baxdıq...
Elə deyilmi?Baxmadımız bir yer qaldı...
Içimizə baxmadıq...
Əksik parçanı kənarda axtardıq
amma içimizdə gizli qaldığını ağlımıza belə gətirmədik...
Kimisə sevdiy,kimlərsə bizi sevsin deyə çalışdığ amma özümüzü sevmədik...
Təəccüblənməli bir şey yoxdu...Təbii ki sevmədik...
Özümüzü sevsək bu qədər əziyyət verərmiydiy?qaçarmıydığ nəyinsə arxasıyca?
Canımız yanmasın deyə divarların arxasına gizlənərmiydik?
Özümüzü boş zənn edib,doldurmağa çalışardığmı?Tərk edilməkdən qorxardığmı?
Əsl əksiklik,əksik olduğumuzu düşünməkdi...
Əsl əksiklik,çarəsini başqasında axtarmağdı...
Həyatın riyaziyyatı fəqli'2 yarımı toplayanda 1 etmir...
Insan tək başına xoşbəxt deyilsə,başqa kimləsədə xoşbəxt ola bilmir...
'Hər kəs məni sevsin' deyə çalışanda heç kim həqiqətən sevmir...Hər kəs sevgisinə şərt qoyur,hədd qoyur...
Ancağ 'özümə olan sevgim mənə yetər'deyə düşününcə,özümüzü olduğumuz kimi qəbul edincə...Yarım tamamlanır...
Hər şey bir olur və o zaman pərdə aralanır...
Acı dinir...
Bax o zaman başqa bir'i bir araya gələrək hesabın ,kitabın,qorxunun,qayğının höküm sürdüyü saxta bir sevgi yerinə,gerçək bir sevgi yaradıla