Əsl əksiklik,əksik olduğumuzu düşünməkdir...Əsl əksiklik çarəni başqasında axtarmaxdı...Həyatın riyaziyyatı fərqlidi.
Iki yarımı toplayınca bir etmir,Insan tək başına xoşbəxt deyil...başqa biriylədə xoşbəxt ola bilmir.
Əvvəl tənha idik.
9 aydan sonra qaranlıq bir yerdən azad olduq və ağlayaraq dünyaya gəldik.
Peşman kimiydik yada məcbur gəlmiş kimi.
Biraz böyüdüyümüz anda,özümüzü tanıdığımız an içimizi gəmirən,qəlbimizi qurcalayan o qəribə duyğuyu hiss etdik: bir yerdə bir əksik var dedik.
Qorxduq...
Bunun səbəbi nə,'deyə soruşduq özümüzdən...Cavabı yapışdırdıq:
'Demək ki sahib olmadığımız bir şeylər var. O səbəbdə özümüzü əksik hiss edirik. 'Bəs onda nəyə sahib olmaq lazımdır?
Uşaqkən "yaşımız azdır" deyə düşündük. Hər istədiyimizi edə bilmirik. Qaydalar,yasaqlar var. Böyüyüncə hər şey yoluna düşər dedik. Ama böyüyüncə heçnə dəyişmədi...
Yenə hüzürsüz idik. Içimizdən bir səs eyni sözləri pıçıldayırdı:
'Bir əksik var.Başımız qarışdı.Necə canımızı qurtaracağıq bu iyrənc duyğudan?
Necə keçəcək bu?
Ağlımıza yeni cavablar gəldi: 'məktəbi bitirincə keçəcək..Işə girincə keçəcək.Tətilə çıxarkən keçəcək,pul qazanınca keçəcək,Məktəbi bitirdik..Diplomu aldiq.
Işə girdik,çalışdıq,daha çox işlədik...Daha çox pul qazandıq.Məkanımızı dəyişdik.Həyatımızı dəyişdik.Görkəmimizi dəyişdik.Çalışdıq.Çalışdıq..
Keçmədi:'bir yerdə bir əksik var'hissi bizi ən dərin duyğularda tutub saxlayırdı.
Bu səfərdə 'Sevgilimiz olduğunda keçəcək' dedik.
Tənhalığımız sona çatanda bu zülmətdən,illətdən canımız qutaracağ dedik...
Gözləməyə başladıq'
Bunu etməyə başlarkən...biri çıxdı qarşımıza,aşiq olduğ və anında tamam bir insana çevrildik.
Daha gözəl,daha ağıllı,daha inamlı və daha cəsarətli olduğ...Başımız qatmağ üçün etdiyimiz şeylər,gəzməylər,dəyişikliklər və hətda dərmanlar belə özümüzü belə hiss etməyə kömək etməmişdi...
Sevgilimizin gözlərində daha əvvəl bizə verilməmiş sevgi və heyranlığ gördük..
Sevgilimizin gözlərində Tanrı'nı gördük...
Işığı görduk:Tünelin sonundakı