Sakit ve hüzünlü bir gece. Sessizlikdir. Bütün
uşaqlar öz yataqlarında uzanıb yatır. Bir balaca
oğlandan başqa. Gecenin hüzünlü olmasının
sebebkarı. İçini çeke- çeke ağlayır. Elini ağzına
tutub ki, sesini eşidib oyanmasınlar. Göz yaşları
kipriklerinden damla- damla axırdı. O qeder
ağlamışdı ki, gözleri ve yanaqları
qızarmışdı.Yastığını qucağına alıb berk- berk
qucaqlamışdı. Başını sığallayacaq bir el, onu
bağrına basacaq bir qucaq bele yox idi. Gözlerini
çöldeki qapıdan çekmirdi. Ele bil kimise gözleyirdi.
Kimse her an qapını aça bilerdi.
Ayın işığı otağa dolmuşdu. Balaca ne qeder sessiz
olmağa çalışsa da yenede hıçqırıq sesi otaqda
aydın eşidilirdi. Uşaqlardan biri başını qaldırıb onu
pencerenin yanında ağlayan gördü. Eyni yaşda
olardılar. Adyalını götürüb onun yanına getdi.
Yarısını onun çiynine yarısını da öz çiynine atdı.
Balaca elleri ile onun gözlerini sildi ve yanağından
öpdü. «Ağlama İlkin. Seni de bir gün aparacaqlar.
Heç menim onlardan xoşum gelmedi. Onlar sene
yaxşı baxmayacaqdılar. Hem sen getseydin men tek
qalacam axı.» İlkin dostuna baxdı. Onu berk berk
qucaqladı. Hüzünlü gecede iki balaca dost bir-
birilerini qucaqlayıb ağlayırdılar. İlkine en çox
tesir eden 7 yaşında olmağına baxmayaraq ona
«Böyüyüb. Bize belesi lazım deyil, balaca uşaq
isteyirik. » sözü oldu. Axı o hele balaca idi, ana
quzusu idi. Üreyindeki ümidi qırdılar. Düşünürdü
ki, eger böyüyübse onu heç kim heç vaxt övladlığa
götürmeyecek.
— İlkin ağlama. Gel gedek yataq.
— Yyoxx iss-temirr-em
— Yaxşı onda ağlama.
— Ya-xşı.
— Kefini pozma. Sene bir sirr deyim amma heç
kime deme. O gelen eslinde ana deyildi.
— Nece? Axı dedi- ler ki, biri-mizin an- ası
olacaq.
— Yox. Men bilirem ana nece olur.
— Nee-ce olur?
— Bax ana çoooox gözel olur. Uzun saçları olur.
Üzünde de xalı olur.
— Xa-lı?
— He xal. Bax burda.
Her ikisi gülüşdüler.
— Bes se ne bilirsen ki, o ana deyil? Axı o da gözel
idi.
— Nolsun amma saçı uzun deyil idi. Yanağında da
xalı yox idi.

[1] 2 >>