idi. Həm də gülmürdü.
— Gül-mürdü.
— Hə. Ana uşağa baxanda həmişə gülür. Bax belə
gülür.
Yenə hər ikisi güldü. Vasif İlkinin kefini azacıq da
olsa düzəltmişdi. Hər ikisi də bu gün gələnlərin
mənfi xüsusiyyətlərini deyib, özlərinə təsəlli
verirdilər. Vasif yenədə ananın necə olduğunu
təsvir edirdi. Əslində öz anasını təsvir edirdi.
Buraya tərk ediləndə 3 yaşı var idi. Yaddaşında
anasının siması uzun saçlı, gülümsəyən və
yanağında xal olan qadın idi.
— O gəlsə sən onu tanıyacaqsan?
— Əlbətdəki, özü də o bizim ikimizidə aparacaq
burdan.
— Bəs nə vaxt gələcək?
— Bilmirəm. Amma gələcək. Bax o qapıdan girəcək.
Hər ikisi çöldəki, qapıya baxırdılar. İlkin artıq
ağlamırdı. Əksinə həyəcanlı idi. Nə də olsa qəlbində
ümid doğmuşdu. Uzun saçlı, yanağında xalı, gülən
ana bir gün bu qapıdan