Hem de gülmürdü.
— Gül-mürdü.
— He. Ana uşağa baxanda hemişe gülür. Bax bele
gülür.
Yene her ikisi güldü. Vasif İlkinin kefini azacıq da
olsa düzeltmişdi. Her ikisi de bu gün gelenlerin
menfi xüsusiyyetlerini deyib, özlerine teselli
verirdiler. Vasif yenede ananın nece olduğunu
tesvir edirdi. Eslinde öz anasını tesvir edirdi.
Buraya terk edilende 3 yaşı var idi. Yaddaşında
anasının siması uzun saçlı, gülümseyen ve
yanağında xal olan qadın idi.
— O gelse sen onu tanıyacaqsan?
— Elbetdeki, özü de o bizim ikimizide aparacaq
burdan.
— Bes ne vaxt gelecek?
— Bilmirem. Amma gelecek. Bax o qapıdan girecek.
Her ikisi çöldeki, qapıya baxırdılar. İlkin artıq
ağlamırdı. Eksine heyecanlı idi. Ne de olsa qelbinde
ümid doğmuşdu. Uzun saçlı, yanağında xalı, gülen
ana bir gün bu qapıdan girecekdi..

<< 1 [2]