Sakit və hüzünlü bir gecə. Səssizlikdir. Bütün
uşaqlar öz yataqlarında uzanıb yatır. Bir balaca
oğlandan başqa. Gecənin hüzünlü olmasının
səbəbkarı. İçini çəkə- çəkə ağlayır. Əlini ağzına
tutub ki, səsini eşidib oyanmasınlar. Göz yaşları
kipriklərindən damla- damla axırdı. O qədər
ağlamışdı ki, gözləri və yanaqları
qızarmışdı.Yastığını qucağına alıb bərk- bərk
qucaqlamışdı. Başını sığallayacaq bir əl, onu
bağrına basacaq bir qucaq belə yox idi. Gözlərini
çöldəki qapıdan çəkmirdi. Elə bil kimisə gözləyirdi.
Kimsə hər an qapını aça bilərdi.
Ayın işığı otağa dolmuşdu. Balaca nə qədər səssiz
olmağa çalışsa da yenədə hıçqırıq səsi otaqda
aydın eşidilirdi. Uşaqlardan biri başını qaldırıb onu
pəncərənin yanında ağlayan gördü. Eyni yaşda
olardılar. Adyalını götürüb onun yanına getdi.
Yarısını onun çiyninə yarısını da öz çiyninə atdı.
Balaca əlləri ilə onun gözlərini sildi və yanağından
öpdü. «Ağlama İlkin. Səni də bir gün aparacaqlar.
Heç mənim onlardan xoşum gəlmədi. Onlar sənə
yaxşı baxmayacaqdılar. Həm sən getsəydin mən tək
qalacam axı.» İlkin dostuna baxdı. Onu bərk bərk
qucaqladı. Hüzünlü gecədə iki balaca dost bir-
birilərini qucaqlayıb ağlayırdılar. İlkinə ən çox
təsir edən 7 yaşında olmağına baxmayaraq ona
«Böyüyüb. Bizə beləsi lazım deyil, balaca uşaq
istəyirik. » sözü oldu. Axı o hələ balaca idi, ana
quzusu idi. Ürəyindəki ümidi qırdılar. Düşünürdü
ki, əgər böyüyübsə onu heç kim heç vaxt övladlığa
götürməyəcək.
— İlkin ağlama. Gəl gedək yataq.
— Yyoxx iss-təmirr-əm
— Yaxşı onda ağlama.
— Ya-xşı.
— Kefini pozma. Sənə bir sirr deyim amma heç
kimə demə. O gələn əslində ana deyildi.
— Necə? Axı dedi- lər ki, biri-mizin an- ası
olacaq.
— Yox. Mən bilirəm ana necə olur.
— Nee-cə olur?
— Bax ana çoooox gözəl olur. Uzun saçları olur.
Üzündə də xalı olur.
— Xa-lı?
— Hə xal. Bax burda.
Hər ikisi gülüşdülər.
— Bəs sə nə bilirsən ki, o ana deyil? Axı o da gözəl
idi.
— Nolsun amma saçı uzun deyil idi. Yanağında da
xalı yox