Nə vaxt imtina edirik axtardıqlarımızdan, meyarlarımızdan? Nə vaxt özümüz tərəfindən təyin etdiyimiz xüsusiyyətlər üçün; "olmasa da olar" deyirik? Aynaya baxdığımızda özümüzü tanıya bilməyəcək hala necə gəlirik?
Əsla etməyəcəyimizi düşündüyümüz hərəkətləri etməyə nə vaxt başlayırıq? Nə vaxt razı oluruq aza?

Hər şey yolunda gedərkən, bir zaman gəlir və yavaş yavaş çökməyə başlayır ruhumuz. Özümüzü gücsüz, tək və bədbəxt hiss edirik. O günə qədər dağları yerindən oynatmış, bir çox çətinliyi aşmış olan biz; o an bir qarışqadan belə daha kiçik hiss edirik.
O vurğunluqla birlikdə başlayır məhrumluq duyğusu! Narahatlıq və çaxnaşma yerləşir ağılımızın küncünə. Bəyənilmədiyimizi, sevilmədiyimizi, artıq tələb görmədiyimizi düşünürük.
Səhv əlaqələrin qucağına bu düşüncələrlə birlikdə düşürük. Kim çıxarsa qarşımıza qəbul edər hala gəlirik. Normal zamanda yan-yana getməkdən belə qaçınacağımız insanları, başımıza tac edirik. Qarşımızdakı daha çox söykənir o zaman üstümüzə. Biz boyun əydikcə, qəbul etdikcə, ruhumuzun düşkünlüyündə özümüzü yox saydıqca, daha çox acı çəkirik.
Normal zamanda üzünə baxmayacaqlarımızın əllərində oyuncaq oluruq. Biz özümüzü yavaş yavaş azaldırıq.

O zaman biz olmaqdan çıxır ağılımız, ruhumuz. Sovrulub çarpırıq sahillərə. Hər vurğunda yaxşıca düşür zirehimiz. Daha çox səhv edirik. Daha çox səhv, daha çoxçökməyimizə səbəb olur.
Özümüzü bədbəxt və ümidsiz hiss etdiyimizdə, önümüzdə sanki bir çuxur açılır. Oradan bir atlayıb keçə bilsək, bu enişlər olmayacaq sanki! O xətti sağ-salamat bir keçə bilsək, bu qədər çətinlik yaşanmayacaq. O anlarda məğlub oluruq özümüzə. Sonra gün gəlir, dönüb baxırıq. Layiq olmayan nə qədərlərinə nə qədər böyük sevgilər təqdim etdiyimizi anlayırıq.
Peşman oluruq…