Salavat göndərməyin xüsusi zaman və məkanı yoxdur. İmam Sadiq (ə) buyurur: “O zaman ki, Rəsullahın adı çəkilər, o Həzrətə çoxlu salavat göndərin. O kəs ki, Həzrətə bircə salavat göndərərsə, ALLAH Təala ona min salavat hədiyyə edər”.

Başqa bir hədisdə oxuyuruq ki, Peyğəmbər (s) buyurur: “Hər kim mənə salavat göndərməyi tərk edər - behişt yolunu itirər, səhv yola gedər”.

Hərət Peyğəmbər (s) buyurur: “O zaman ki, azan oxuyanın azan oxuduğunu eşitsəniz, onunla bir yerdə oxuyun. Dediklərini siz də təkrar edin. Azanın sonunda mənə salavat göndərin”.

İmam Sadiq (ə) buyurur: “Dua, daima hicabdadır (yəni, qəbul olmaqdan məhrumdur), o zamana qədər ki, dua edən Muhəmməd (s) və Ali-Muhəmmədə (ə) salavat göndərər”. Başqa bir hədisdə Həzrət (ə) buyurur: “O kəsin ki, ALLAH Təaladan istəyi vardır, istəyini Muhəmməd (s) və Ali-Muhəmmədə (ə) salavat göndərməklə başlasın. Sonda da istəyini Muhəmməd (s) və Ali-Muhəmmədə (ə) salavat göndərməklə sona çatdırsın. Çünki ALLAH Təala ondan kərimdir ki, duanın hər iki tərəfini qəbul etsin və ortasında olana diqqət etməsin”.

Həzrət (ə) başqa y[b]erdə buyurur[/b]: “Şübhəsiz ki, Peyğəmbərə (s) salavat göndərmək ALLAH dərgahında qəbul olan duadır. Qeyri-mümkündür ki, ALLAH istəyinin bir hissəini qəbul etsin və bir hissəsini isə rədd etsin”.

İmam Həsənin (ə) buyuruduğuna görə salavat insan qəlbini və fikrini nurani edər, səbəb olar ki, insan unutduğunu xatırlasın.

Həzrət Peyğəmbər (s) buyurur: “Hər kim sözünü mənə və Əliyə (ə) salavatla sona vurarsa, behiştə daxil olar”.

İbni Əmmar yazır: “İmam Baqirin (ə) xidmətində peyğəmbərlərdən birinin adını çəkdim və ona salavat göndərdim. İmam (ə) mənə buyurdu: O zaman ki, peyğəmbərlərdən birinin adı çəkilər, ilk əvvəl Muhəmməd (s) və Ali-Muhəmmədə (ə) salavat göndər, sonra isə adını çəkdiyin peyğəmbərə”.

Həzrət Peyğəmbər (s) buyurur: “Məclislərinizi mənə salavat göndərməklə zinətləndirin. Çünki Qiyamət günü mənə göndərdiyiniz salavat sizin üçün nur olacaqdır”.

İmam Sadiq (ə)