Bölüm 2
Elçilikden sonra her kes dağılıb getmişdi... Aile içinde 3 gün sonraya üzüktaxtı teyin etmişdiler... Böyük nişan olmayacaqdı... Familgil isteseler de, atam razı olmamışdı... Ele yaxşı ki, razı olmamışdı... Yoxsa, men camaat arasında rola gire bilmezdim... Bu günleri beynimde müxtelif plan quraraq keçirsem de, deqiq ne edeceyime qerar vermemişdim... Bele ailesi olan insan az da olsa çekinirdi. Bu gün üzüklerimiz taxılacağı üçün seherden evde hamı yaman diribaşlıq edirdi... Meni isteyen- istemeyen qohumlar kömeye gelmişdiler... Men elimi ağdan- qaraya vurmamışdım... Çox da lazım idi mene ere getmek... Otağımda qulaqcıqları qulağıma yerleşdirib kimseni vecime almadan mahnı oxuyurdum... Bu şekilde içimde yığılıb meni sıxan menfi emosiyası çöle atırdım...
- Nar, hu- hu... - Şelale yene qapını döymeden içeri keçib qulaqcıqları çekib çıxarmışdı...
- Neynirsen? İmkan vermersen... - onsuz da, esebimi çıxmağa adam axtarırdım...
- Dur... Tez ele... 1-2 saata oğlan evi gelecek, sen hazır deyilsen... Hanı paltar? Hmmm... Nar, bu ne qeşengdi... Al geyin... - Şelale meni yataqdan qaldırıb anamın otaqdakı kiçik divana yerleşdirdiyi paltarı eline almışdı... Onun sayesinde paltara fikir vermişdim... Dünenden paltar otaqda olsa da, göz ucu ile bele baxmamışdım... Şelalenin tezyiqi neticesinde paltarı geyinmişdim... Benövşeyi rengli, kiçik qolu olan, dizden don idi... Bel terefinde kemeri xatırladan kiçik qaşlarla bezedilmiş hisse vardı... Qarabuğdayı deriye sahib olduğumdan paltarın rengi mene çox yaraşırdı... Saçımı Şelale düzleşdirmişdi... Ele üzüme az- maz makiyaj da çekmişdi... Önceden usta çağırmaq isteseler de, men qeti qarşı çıxmışdım... Heç havamda deyildim... Sanki menim yerime Şelale ere gedirdi...
Bütün axşamı qaşqabaqlı oturmuşdum... Kimin ne düşündüyü meni maraqlandırmırdı... Eksine isteyirdim ki, hamı menim narazı olduğumu bilsin... Hele Famili demirem... Gözünü yerden çekmemişdi... Ele bil insanlar yerde idi... Qısacası bizden başqa her kes deyib-

[1] 2 3 ... 5 >>