Bölüm 3
Anamın sesinin tonundan başıma gelecekleri az- çox texmin edirdim... Ne yalan deyim, ne qeder dikbaş olsam da, anamın xasiyyetimde beled olduğumdan neler edeceyinin ferqinde idim... Müeyyen meqamlarda anamdan çekinirdim... Bele anadan kim çekinmezdi? Uşaqlıqda adice mektebde qelem itirsem, anam meni vurardı... Hele hirsi keçmez, bütün günü deyinerdi... Kiçik sehvleri ört- basdır etmek evezi meni vurmağı bes deyilmiş kimi üstelik atama da olanları xeberleyerdi... Zaman keçib qardaşım böyüdükce anam onu eline almış ve menim başımda ikinci ağaya çevirmişdi... Çünki atam ne qeder zehimli olsa da, kiçik şeyleri file döndermezdi... Amma qardaşım anamı esebleşdirdiyimi bilen kimi yaşı çox olmasa da, mene hökm eder, temiz olan yerleri bele yeniden mene sildirib yoruluncayadek canımı çıxarardı... Yeni, anamın ede bilmediklerini qardaşım bacarırdı... Uşaq olanda döyülmekden çekinib evde ne hava çalındı oynasam da, böyüdükce mende öz dişlerimi çıxarmışdım... Bu heyatla başqa şekilde bacara bilmezdim... Güclü olmasan, ezilerdin...
- Bu defe sındıracam qıçlarını!!! - anam qolumu eline keçirib sıxmışdı...
- Mama... - yazıq simada onun üzüne baxsam da, xeyri olmayacağını bilirdim...
- Zemine, deyme... Uşaqdır... Yeqin, araları düz gelmeyib... Zamanla düzeler... - veziyyetin gergin olduğunu gören Arize xala telesik pilleleri enib anamın qolundan yapışmışdı...
- Ay bacı, bu boyda uşaq olar? Bele sehv olar? İndiki cavanlar qarışqadan fil düzeldir... Qurban size, fikir vermeyin... Sen Allah, söhbeti öz aramızda bağlayaq... Kişileri qarışdırmayaq... - anamın başı söhbete qarışdığı üçün qolumu buraxmışdı... " Fürset bu fürsetdir... " deyib binadan götürülmüşdüm... Heyetdekilerin nezeri üzerimde olsa da, süretle yan binaya girib evimize keçmişdim... Otağıma qaçıb içeriden açarı burmuşdum... Yaxşı ki, otağımın qapısı açarlı idi... Bu qapı son vaxtlarda canımı az xilas etmemişdi... Heyecandan sinem qalxıb enirdi... Yatağıma oturub son bir neçe saatda etdiklerimi

[1] 2 3 ... 5 >>