! Ağılsız!!! " sözlerinden savayı heç ne yadıma düşmürdü...
- Ağlamayacam!!! Ağlamayacam!!! Men güclüyem!!! - tekrarlasam da, gözlerim sözüme baxmamışdı... Ellerimi üzüme sıxıb ağzı üste yatağa atılmışdım... Üreyime toxunan bütün sözler yaddaşıma qazınmışdı... Çox teesüf ki, bu kelimeler öz doğmalarım terefinden serf edilmişdi...
Gece olsa da, otaqdan çıxmamışdım... Bir terefden ayaqyolu ehtiyacımı qarşılamalı idim, diger yandan medem öz siqnallarını beynime ötürürdü... Artıq döze bilmediyimden qapını aralayıb barmağımın ucunda hamama keçmişdim... Ehtiyaclarımı ödedikden sonra hamamın qapısını açdıqda qarşımda anamı görüb gözlerim böyümüşdü...
- Ele bilirdin yatmışam? Düş qabağıma!!! - anamın önünde otağıma sarı addımlayıb içeri keçmişdim...
- 1-2 gün ac qal, ağlın başına gelsin!!! - anam türümonun üzerindeki telefonumu da eline alıb qapını çölden kilitleyib çıxıb getmişdi... Yene her şey mene qarşı çevrilmişdi...
Gece boyunca aclıqdan yata bilmemişdim... Saat günorta beşe yaxınlaşsa da, anam menim halımla maraqlanmamışdı... Qapının sesine dikelmişdim... Anam qapını açan kimi döze bilmediyimden onu iteleyib hamama qaçmışdım... En azından susuzluğumu qarşılamaq üçün krandan gelen sudan ovcuma yığıb içmişdim... Otağıma keçib anamı görsem de, fikir vermeden yatağıma oturmuşdum...
- Bele olarsan... Eger dikbaşlıq etsen, bundan beter günler gözleyecek seni... - İlahi... Bu nece ana idi? Beyem üreyi yanmırdı mene?
- Mama, men ögeyem? Niye bele edirsen? Mene heç yazığın gelmir? Hemişe meni cezalandırırsan, hemişe meni istemediyime mecbur edirsen... Niye? Mende insanam axı... Bezirem... Heyatımı siz idare edirsiz... Onda Allah niye mene ağıl verib? - ürek sözlerimi uda bilmirdim...
- Men seni istediyimden yaxşılığını düşünürem... Qızı öz başına buraxsan ya halvaçıya geder, ya zurnaçıya... Gözünün qabağındadır ki, Qetibenin qızı... Sevib getdi, ne oldu? İndi yanında uşaqla qardaş yanına qısılıb... Famil ağıllı, işli- güclü oğlandır... Ailesi de bu boyda Gencede