Qelbimde soz kesikleri

Bölüm 4
Atamla olan söhbetden bir hefte keçmişdi... Bu müddet erzinde heç ne deyişmemişdi... Yalnızca yeniden kiçik üzük parçası mene geri qayıtmışdı... İnadımdan dönmeyeceyimi bildikleri üçün meni kimdense üzr istemeye mecbur etmemişdiler... Guya etseler, isteyecekdim ki? Esla!!! Men doğru bildiyim bir şey üçün kimseye boyun eymezdim... Elacım kesilmişdi ki, ere getmeye razı gelmişdim...
- Narden, sabah Famille görüşesiz, belke? - anam otağıma keçib mene pişiyim- pişiyim etmeye başlamışdı...
- Mama, ere get dediz, gedirem... Başqa ne lazımdır axı? İstemirem... Mence, heç Famil de istemir... - heqiqet bundan ibaret idi... İsteyen insan bir defe olsun maraqlanmazdı ki, kiminle aile qurur? Demeli, men Famile maraqlı deyildim...
- Qızım, axı bele olmaz... - anamın ağlı başına teze gelirdi, deyesen...
- Mama, ne yaxşı anladın... Amma siz olmayanı oldurarsız... Ne ise... Men Şelalenin yanına gedirem... Yeqin, 10 günlük hebsim başa çatar artıq... - telefonumu elime alıb otaqdan çıxmışdım... Evden çıxıb yan binaya keçerek Şelalegilin qapısının önünü kesdirmişdim...
- Nar... Ay Allah, ne yaxşı üzünü gördüm... - yazıq Şelale neçe gündür meni görmedikde öldüyümü zenn etmişdi, yeqin...
- Ay qız, çekil keçim içeri... - Şelaleni özümden gücle ayırıb içeri keçmişdim... Heç yerimi rahatlamağa imkan vermeden Şelale meni sorğu- sual etmeye başlamışdı... Her şeyi mene en yaxın olan insana danışıb içimi boşaltmışdım...
- Nar, belke, qaçasan? - Şelale her zaman evden qaçmağa qarşı mövqede olmuşdu... İndi çare tapmadığından bele danışırdı...
- Hara qaçım? Lap qaçdım... Harda yaşayacam, kimin yanına gedecem? Sevdiyim yoxdur ki, ona qoşulum gedim... Yoxsa, mene xoşdur heç tanımadığım insana getmek?
- Bakıda qohumlarınız vardı... Belke, onlara qaçıb gedesen bir müddet...
- Yox... Men heç vaxt qaçmaram... Hamı ailemizi tanıyır. Arxamdan min söz qoşarlar. Hem bele olsa, ailem meni qebul etmez... Bu söhbeti bağlasaq, yaxşıdır... - men sevdiyi ile

[1] 2 3 4 >>