qaçanlara bele yaxşı baxmırdım... Qaldı ki, özüm tek qız başına evden qaçaydım... Ancaq sonradan yaşayacaqlarımı bilseydim Şelaleni dinleyib arxama baxmadan qaçıb gederdim...
Bu gün toyum olacaqdı... Özümü çox bedbext hiss edirdim... Xeyallarımda canlandırdığım bu deyildi... Son 3 hefte erzinde Famili bir defe bele olsun görmediyimi desem, göresen buna şahid olmayan kimse inanardı? Amma heqiqet bu idi... Toy hazırlıqlarının heç birinde Famil iştirak etmemişdi... Her şeye can yandıran Arize xala olmuşdu... Yeni, bir oğlana aile quracağı qız bu qeder önemsiz olardı? Yeqin, öz sevdiyi vardı... Eger sevdiyi vardısa, niye meni alırdı? Bu qeder zeif idi ki, valideynlerine sevdiyim var deye bilmemişdi? Men qız idim... Bununla bele o qeder mübarize aparmışdım... Ancaq Familin nece biri olduğunu derk etmek menimçün çox çetin idi... Neçe zamandır düşünsem de, bir neticeye vara bilmemişdim... Menim hazırlanmağım üçün her şey düşünülmüş ve ustalar evimize devet olunmuşdular... Hazır olduqdan sonra aynaya baxdıqda özümü tanımamışdım... Doğurdan da, gözellik ondur, doqquzu dondur... Heç zaman bu qeder bezek- düzekden istifade etmediyimden meni gören her kes teecüblenmişdi... Gelinliyim mene yaraşırdı... Hansı qıza yaraşmaz ki?
- Narrrrrr... - otağımın qapısını açıb üstüme qaçan Güneli gördükde olmayan ehvalım bir anda deyişmişdi...
- Gulya, ne yaxşı geldiz... - Günel menim Şelaleden sonra ikinci en yaxın insanım idi... Bakıda oxuduğum vaxtlarda onlarda qalırdım... Günel menden 4 yaş kiçik idi...
- He, bes ele bilirdin seni toyunda tek qoyacam... Hele ayağım şişene kimi oynayacame... - Günel çox heyat dolu qız idi... Onun yerinde kim olsa, bele olardı... Çox mehriban, anlayışlı valideynleri vardı nede olmasa...
- Tez sağ elini başıma çek... Sonra yadımdan çıxar... - Günel elimi ovcuna alıb başına yaxınlaşdıranda qolumu geri çekmişdim...
- Menim elimden sene xeyir gelmez... - lap xoş gündeydim, hele kimese öz günümü arzulayım da?..
Oğlan evi gelen kimi bütün adetler öz

<< 1 [2] 3 4 >>