Bir vaXtlar, bütün duyğuların yaşadığı bir
ada var idi. Xoşbəxtlik, Kədər, Qürur, Sevgi və
başqa bütün duyğular. Bir gün, adanın batmaqda
olduğu duyğulara xəbər verilir. Bu xəbərdən sonra
bütün duyğular adanı tərk etmək üçün hazırlaşır.
Sevgi adada ən sona qalan duyğu olur, çünki
mümkün olan ən son ana qədər gözləmək istəyir.
Ada batdığı zaman Sevgi kömək istəməyə qərar
verir. Zənginlik, çox böyük bir gəminin içində
Sevginin yanından keçir. Sevgi
— Zənginlik, məni də yanına alarsanmı? deyə
soruşur. Zənginlik
— Xeyr, olmaz. Gəmimdə çoxlu qızıl və gümüş var,
sənin üçün yer yoxdur. deyir.
Sevgi, çox gözəl bir yelkənli gəminin içindəki Paxılı
görüb kömək istəyir.
— Paxıl, nə olar mənə kömək et !
— Sənə kömək edə bilmərəm, Sevgi. İslaqsan və
yelkənləri məhv edə bilərsən. deyə cavab verir.
Kədər yaxınlıqdan keçir və Sevgi kömək istəyir.
— Kədər, səninlə gəlim ?
- Of, Sevgi o qədər kədərliyəm ki, tək qalmağa
ehtiyacım var. deyə Kədər dillənir.
Xoşbəxtlik də Sevginin yanından keçir. O qədər
xoşbəxt olur ki, Sevginin səsini eşitmir.
Sevgi birdən bir səs eşidir.
— Gəl Sevgi! Səni yanımda apararam. Sevgi o
qədər xoşbəxt olur ki, onu kömək edənin kimliyini
öyrənməyi unudur. Yeni bir adaya çatdıqlarında,
Sevgi ona kömək edənə nə qədər borclu olduğunu
anlayır. Digər duyğulardan soruşur.
— Mənə kömək edən kim idi?
— O, Zaman idi. deyə cavab alır.
- Zamanmı? Niyə mənə kömək etdi ki?” deyə Sevgi
soruşur. Aldığı cavabsa çox sadə olur.
- Çünki yalnız Zaman Sevginin nə qədər böyük
olduğunu anlaya bilər….