u tanıyıram... Bilirem ki, istediyi yoxdur... Sen zamanla onun ipini eline yığsan, gözü başqasını görmeyecek... Familin canı üçün, men ondan soruşub sevdiyin var deyende yoxumdur dedi... Men de seni körpelikden tanıyıram... Fikirleşdim ki, onun kimi dinmezi senin kimi biri dile getirer ancaq... Sene qurban, qızım, Famil ne etse de, sen xoş üzünü eksiltme... Her şey daha çox senin elindedir... Çalış, özünü sevdir... - Arize xalanın sözleri üreyime ümid toxumları sepmişdi... Eger Familin sevdiyi , doğurdan da, yox idise, men onu ele alardım... Tebii ki, men Famili ne istemirdim, ne ona qarşı marağım yox idi... Her şeyi ailem dağılmasın deye edecekdim... Boşanmaqçun ere getmemişdim ki... Hem de boşansam, ürek rahatlığı ile üz tutacağım doğmalarım yox idi... Valideynlerime beled idim... Esas da anama... Boşansam, günümü göy esgiye büküb üreyimi yara edecekdi... Bütün bunları düşündükce çıxış yolunu Famile xoş davranıb yeni temeli qurulan yuvamı xilas etmekde görürdüm...
Arize xala ile söhbetimizden 4 gün keçmişdi... Her gün eyni minvalda süfre qurub Famili devet etsem de, meni acılayıb çıxıb gedirdi... Başqa şeraitde olsam, bunların heç birine dözmezdim... Ancaq Allah heç kesi çıxılmaz veziyyete salmasın... Ele anlarda insan heç vaxt etmerem dediklerini de eder hala gelirdi... Bu gün el adeti üzre Familin bibisi bizi qonaq çağırmışdı... Sırf Familin gözüne girmekçün en gözel donumu geyinib saçlarımı düzleşdirerek bezenmişdim... Belke, gözelliyimin ferqine varsa, zamanla eve yığışardı... Bu mesleheti de mene Şelale vermişdi... Qapının döyülmesinden Familin geldiyini anlayıb dehlize çıxaraq qapının yanındakı şkafın üzerindeki güzgüde son defe özüme düzeliş etmişdim... Qapını açıb üzüme gülüş qondurmuşdum...
- Salam... - gözlerimi Familin üzünde gedirsem de, bu insan yene de yere baxırdı...
- Gedek... - heç salamımı almamışdı... Qapıdan binaya çıxmışdım... Famil qapını bağlayıb önüme keçerek pilleleri enmişdi... Maşının arxa qapısını açıb menim oturmağımçun hazırda