n önünden!!! Gedesi yerim var!!! - sözünü deyib meni qolumdan tutub kenara iteleyerek qapını çırpıb çıxıb getmişdi... Sen deme, buna göre bayaq maşını kilitlememişdi...
- Cehenneme get!!! Axmaq!!! Başıxarab!!! - evde tek olduğumdan qapını bağlayıb deyinerek otağıma keçib üzerimi deyişmişdim... Çox gözel heyat yaşayırdım... Heç olmazsa, evveller evde geceleyen erim bir heftemizin tamamında Allah bilir hara getmişdi... Dilimin altında bextime lenet yağdıraraq yerime uzanmışdım... Heqiqeten de, bele yaşayış hara qeder davam edecekdi?..
Seheri hirsimden diri gözle açmışdım... Menim esebim tekce Famile deyildi... Valideynlerime daha beter kin besleyirdim bu deqiqe... Meni bele heyata sürükleyen onlar idi... Amma Famile de esebim vardı... Niye menim etdiklerimi görmezden gelirdi? Niye men aramızı düzeltmeye çalışdıqca Famil içimde olan ümid qığılcımlarını paramparça edirdi? Bilmirdim... O qeder sualım vardı ki cavabsız qalan... Qapının sesine yerimden qalxıb dehlize çıxmışdım... Geyimim qapalı olduğundan qapını açmışdım... Famili içeri buraxıb qollarımı sinemde birleşdirib dayanmışdım...
- Famil, danışa bilerik? - içimde püskürmeye hazır olan vulkan olsa da, esebimi boğub ortaq dil tapmağa sey gösterirdim...
- Sonra... - sözünü deyib yanımdan öterek otağına getmişdi... Sonra deyirse, qoy ele olsun... Otağıma keçib üzerimi deyişerek üst- başımı qaydasına salmışdım... Metbexe keçib yene süfre hazırlamışdım... Ne olur- olsun bu gün Famille danışacaqdım... Her şeyi hazır etdikden sonra eşitdiyim ayaq sesine dehlize çıxmışdım...
- Famil, süfre hazır etmişem... Gel ye, sonra gedersen... - ne qeder içimi didsem de, onu şirin dille yola getirib söhbet etmeli idim...
- Ay Allah... Özün mene sebir ver... Sen ne qeder meneviyyatsız insansan... İnsanda neçe üz olar? Menliyin yoxdur beyem? Başa düş de!!! İs- te- mi- rem!!! Ne seni, ne etdiyin neyise istemirem!!! Hansı dilde başa salım? Bezdirmisen lap!!! Senin üzünden eve rahat girib- çıxa bilmirem!!! Ele tutmusan ki, yemek