Bölüm 5
Geceni yorğunluqdan çox rahat yatmışdım... O derece ki, yanımda top atılsa, oyanmazdım... Otağıma düşen güneş şüalarının teesirinden gözlerimi qıyaraq açmışdım... Gözüm otaqdakı saata sataşdıqda vaxtın günortaya yaxınlaşdığını görüb yerimden sıçramışdım... Üzerime rahat ev geyimi keçirib saçımı toparlayaraq metbexe yollanmışdım... Dehlizde gördüyüm ayaqqabılardan Familin evde olduğunu anlamışdım... Aramızda er- arvad münasibeti olmasa da, eyni dam altında iki yad kimi olmağımızı istemirdim... En azından zamanla dostlaşa bilerdik... Gözel süfre qurub Famile laqeyid olmadığımı göstermek isteyirdim... Hevesle her şeyi hazır etmişdim... Çayı demlemeyi sona saxladığımçun indi de bu işle meşğul olurdum... Yaxınlaşan ayaq seslerini eşitsem de, el saxlamamışdım... Qoy özü gelsin, men sonra süfreye devet ederem deye düşünmüşdüm...
- Bu ne çak- çukdu... Başıma düşdü ki ses... Ele bil acığa edir... Qoymadı rahat yuxumuzu yataq... - Familin metbexe keçerek söylediyi sözlerden tutulub demliyi kenara qoyaraq üzümü ona dönmüşdüm...
- Men ses etmek istemirdim... Süfre qurdum ki, ac qalmayaq... Hem de evin içinde düşman olası deyilik ki... İki medeni insan kimi eyni menzili rahat şekilde bölüşe bilerik... - men esla kiminse sözleri altında qalmazdım... Belke, esas niyyetimi anlasa, mene qarşı bu terz kobudluğu kenara qoyardı...
- Mene seninle heç ne lazım deyil... Yemeyi çölde yeyecem... Telefonu bura qoyuram. Dünen cibimde qalmışdı... Anangille danışsan her şeyin qaydasında olduğunu deyersen... Men lazım olanları anama verecem... - Famil danışdıqca reng alıb reng verirdim utandığımdan... Sözlerini deyib metbexden çıxmışdım... Qapının sesinden getdiyini anlamışdım... Masaya yaxınlaşıb telefonumu elime alaraq metbexden çıxmışdım... Bayaqkı iştahımdan eser qalmamışdı... Famil bey adamda neyese heves qoymuşdu ki? Qonaq otağına keçib divanda yerimi rahatlayaraq telefonu açmışdım... Dünen anamın tenbehlerinden sonra ilk önce ona yığmalı idim... Heç bir çağırış bitmeden

[1] 2 3 ... 8 >>