birce- birce danışmışdım... Belke de, bu etdiyim çox böyük sehv idi... Ancaq men de insan idim... Her şeyi öz içimde düşünüb hell ede bilmezdim ki...
- Kobud!!! Axmaq!!! Sen çetin ki, ona dözesen... Vallah, men olsam çaydanı başına çırpmışdım... Bu qeder eziyyet çek, beyimiz ne etsin...
- Şeli, qurtardınsa, meslehet ver... İndi men ne edim? Nece davranım? Sence, yene süfre qurum? - üreyimi diden sualların cavabını başqasında axtarırdım...
- Ne bilim... Ere geden sensen... Amma mama hemişe deyirdi ki, yuvanı Quran qadındır... Sen de qurmağa çalış... Özün ki inadçı qızsan... Demeli, bu dönmezliyini Famil beye sübut etmelisen... - Şelale mene uzun- uzadı meslehetler vermişdi... Qerar vermişdim ki, erimi ele alım... Bir kere ere getmişdimse, her şeyi qaydasına salmağa cehd etmeli idim... Elimi- elimin üzerine qoyub oturmaqla ne qazanacaqdım ki? Bele etsem, erimi itire bilerdim... Metbexe keçib axşama kimi gözel yemekler hazırlamışdım... Familin neleri sevdiyini bilmesem de, en dadlı bişirdiyim yemeklerden bir neçesini hazır etmişdim... Üstelik gözel süfre de qurmuşdum... Özüm de çimib en yaxşı ev geyimini üzerime keçirmişdim... Axşam saat on olsa da, Famil gelmemişdi... Men de ağzıma tike qoymadan onu gözlemişdim... Bir neçe deqiqe sonra qapının döyülmesine dehlize keçib üzerimi seliqeye salıb elimi desteye atmışdım...
- Xoş gelmisen... - kenara çekilib Famili içeri buraxmışdım... Üzüme baxmadan ayaqqabılarını soyunub otağa sarı yön almışdı...
- Famil, men süfre hazırlamışam... Elini yu, gel birlikde yeyek... - Famil kişi idi... O, qürürlu olsa da, ya da kobudluğu seçse de, men şirin dilimi işe salmaqla heç ne itirmezdim ki...
- Sen ye... Men yeyib gelmişem... Bundan sonra da zehmet çekib heç ne hazırlama... Ne de meni gözleme... - sözünü deyib öz yatdığı otağa getmişdi... Ne qeder güclü olsam da, gözlerim dolmuşdu... Axı men bütün günü eziyyet çekmişdim... Bütün zehmetimi öz sözlerimi ile yere çırpmışdı... Axı niye her kes meni incidirdi? Niye heyatımda olan

<< 1 2 [3] 4 5 ... 8 >>